Is het nou eindelijk Rokjesdag?

Nee, vandaag nog niet. Morgen: meer kans. Maar het zal een keer Rokjesdag worden. Kara Fraser kijkt uit naar dit bijzondere Nederlandse fenomeen.

illustratie MERLIJN DRAISMA

Als naïeve buitenlander ging ik ervan uit dat rokjesdag een nationale feestdag was, net als Nieuwjaarsdag, Prinsjesdag of Koningsdag. Misschien was het iets voor het goede doel? Of een nationaal eerbetoon aan de vrouwelijke vorm (slim bedacht hoor, mannen)?

De eerste keer dat ik rokjesdag meemaakte, noteerde ik de datum. Ik zat die dag gewoon in mijn jeans, niemand had mij verteld dat het juist deze dag was. Volgend jaar ben ik erbij, dacht ik.

Imagine my surprise toen ik erachter kwam dat er helemaal niets georganiseerds achter rokjesdag zat, alleen vrouwelijke intuïtie en hetweer.nl. Voor sommige dingen zijn geen verklaringen, bijvoorbeeld hoe dieren weten dat ze op een bepaalde dag op een bepaalde plek moeten zijn. (Ik begrijp echt niet hoe ze dat kunnen zonder Facebook Events en Google Maps.) Misschien is rokjesdag eigenlijk een paringsritueel, net als die vogels die gekke versierdansjes doen.

Als vrouw moet je het dus aanvoelen, je moet vertrouwen op je instinct. Maandenlang waren je benen gehuld in broeken, leggings en panty’s en ineens roept moeder natuur tegen jou en alle andere vrouwen: haal die benen uit hun winterslaap. Het is een wonderbaarlijk verschijnsel, dat aankondigt dat de lente nu officieel is begonnen. En dat de mannen laat weten: het seizoen is geopend.

Jassendag

Je zou kunnen zeggen dat ik het fenomeen een klein beetje kende. In het deel van Australië waar ik woonde, heb je twee seizoenen. Het eerste is heet en droog en het tweede is heet en nat. Er is geen rokjesdag, maar wel een soort jassendag. Dat is de enige dag in het jaar dat het koud genoeg wordt om die mooie jas uit de kast te halen die je ooit een keer had gekocht toen je op vakantie was in Europa. (Meestal zit je je na een uur helemaal kapot te zweten in die klotejas.)

Voor mij is de logistiek achter rokjesdag fascinerend. Is het een hak-op-de-tak-beslissing? Of zijn vrouwen er al weken op voorbereid? Is er een geheim signaal dat je moeder je vertelde op je vijftiende verjaardag? Is er een privé-Facebook-groep waar ik niet van op de hoogte ben? Of bestaat er misschien een officiële rokjesdag-commissie? (Vast wel, Nederland heeft voor álles een commissie.)

En hoe zorg je dat je er klaar voor bent? Ik weet niet hoe andere vrouwen het doen, maar na maanden in een cocon zijn mijn benen niet opeens klaar om in hun blote glorie naar buiten te stappen. De wintervacht moet eraf, en de woestijn die mijn huid is moet worden omgetoverd tot een zachte oase van vrouwelijkheid. Dat kost tijd en tijd is iets waar ik ’s ochtends vroeg niet veel van heb.

Ik kan me voorstellen dat alle scheermesjes- en huidverzorgingsmerken ook vol vreugde op rokjesdag wachten.

Elk jaar opnieuw kijk ik uit naar het warme weer. Als Aussie heb ik het grootste deel van mijn leven half naakt en zonder schoenen rondgelopen, dus ik verwelkom elke kans om mijn benen te bevrijden van hun stoffelijke gevangenis. Toch heb ik volgens mij nog nooit meegedaan met de echte rokjesdag. Die interne lentewekker heb ik blijkbaar niet.

Maar dit wordt mijn jaar, het jaar dat ik als onderdeel van mijn inburgering eindelijk mee ga doen met rokjesdag. En het is bijna zover, ik voel het (spring is in the air), de temperatuur en de spanning stijgen. Dit jaar ben ik er helemaal op voorbereid, de scheermesjes liggen klaar, net als de huidverzorgingsartikelen en een regenboog van rokken.

Elke ochtend staan mijn benen te trappelen als ik afwachtend uit het raam kijk naar de lucht…

Is het vandaag?