Hij leert zijn jongens: hoe harder, hoe beter

Atlético strijdt morgen met Chelsea om een plek in de finale van de Champions League // De tweede club van Madrid speelt zoals coach Simeone dat zelf deed: hard, toegewijd en met veel spelintelligentie

Fans van Atlético Madrid met een spandoek van coach Diego Simeone.
Fans van Atlético Madrid met een spandoek van coach Diego Simeone. Foto AFP

Wie is onsportiever: een voetballer die natrapt of een voetballer die na het krijgen van zo’n schop ter aarde gaat als een omgezaagde boom? De eerste is het sowieso, op basis van reglementen, maar het gedrag van de tweede verdient ook niet de schoonheidsprijs. Matennaaien, noemen ze dat in de voetballerij.

Maar tijdens een memorabele zomeravond in het Franse Saint-Etienne, tijdens het WK 1998, had de Argentijnse middenvelder Diego Simeone lak aan die term. In de achtste finale tegen Engeland schopte David Beckham hem wel degelijk na, dus dan was diens rode kaart toch terecht? Dat hij naar de grond ging als een stervende zwaan was overdreven, dat wist hij zelf ook. Maar dat heet profiteren van de situatie. Van tien man win je nou eenmaal makkelijker dan van elf, wist de gehaaide Zuid-Amerikaan.

Het voorval is zestien jaar later nog altijd illustratief voor de persoon Diego Simeone (43). Beschouw hem als een echte winnaar. Voorheen als speler en nu als trainer van Atlético Madrid, waarmee hij morgen tegen Chelsea speelt om een plek in de finale van de Champions League. Na de heenwedstrijd in Madrid staat het nog 0-0.

De ploeg is sinds Simeones aanstelling in de winter van 2011 uitgegroeid tot een moeilijk te kloppen vechtmachine. Dat blijkt niet alleen in de Champions League, maar ook in de Spaanse Primera División, waarin Los Rojiblancos met nog drie wedstrijden te spelen bovenaan staan, met vier punten voorsprong op nummer twee Barcelona. Tussendoor won Atlético voor het eerst in dit millennium van stadsgenoot Real Madrid, veroverde de ploeg na zeventien jaar weer eens de Spaanse beker en won de club in 2012 de Europa League, evenals twee jaar daarvoor.

Wat opvalt is dat de tweede club van Madrid speelt zoals Simeone dat zelf deed bij onder meer Lazio Roma en Internazionale: hard, enorm toegewijd en met veel spelintelligentie. Dat laatste maakte dat hij als speler al de potentie had om coach te worden, stelde zijn huidige assistent Oscar Ortega tegenover The Guardian. „Hij bracht jongens bij elkaar en probeerde daarbij zijn winnaarsmentaliteit over te brengen op anderen.”

Toch was niet iedereen even gecharmeerd van Simeones onbegrensde wil om te winnen. Oud-international Arthur Numan bijvoorbeeld. „Je wil me spreken over Simeone? Dan bedoel je zeker die schwalbekoning”, zegt hij aan de telefoon. Net als Beckham heeft ook Numan als medespeler geacteerd in een theatervoorstelling van Simeone, eveneens tijdens het WK 1998. Het gebeurde tijdens de kwartfinale, toen de Nederlandse linksback zijn Argentijnse opponent met een sliding van de bal wilde zetten. Hij was alleen iets te laat, waardoor Simeone naar de grond ging. De scheidsrechter trok direct een gele kaart en Numan moest eraf; het was zijn tweede die wedstrijd.

„Het grappige is dat ik de beelden onlangs nog heb teruggezien”, zegt Numan. „Dat was tijdens een voetbalquiz bij een amateurclub. De vraag die erbij werd gesteld was: wie naaide Arthur Numan hier een gele kaart aan?” Zijn tweede gele kaart was niet onterecht, bekent Numan. „Ik raakte hem wel. Maar het gaat om de manier waarop hij viel, dat was ongelooflijk. Volgens mij wilde hij twee records verbreken: zo veel mogelijk rollen en zo ver mogelijk. Ze zeggen dat het slim is, maar ik vind het onsportief. Gelukkig wonnen we die wedstrijd. Anders had ik net als Beckham drie weken moeten onderduiken.”

Vermoedelijk is Simeone deze overdreven tuimeling allang vergeten. Hij is nu een gevierd man in Madrid, daar waar hij zijn spelers inprent dat ze niet alleen de bal moeten raken, maar ook een deel van hun tegenstander. Zoals Romeinse keizers smulden van het gladiatorengeweld in het Colloseum, zo geniet Simeone van man-tegen-mangevechten in Estadio Vicente Calderón. Hoe harder, hoe beter.

Dat zal morgen in Londen tegen Chelsea niet anders zijn. Maar voor hij zich laaft aan de strijd, heeft er een ritueel plaats in de kleedkamer. Als de spelers die hebben verlaten voor de warming-up, pakt Simeone zijn telefoon en toetst hij een Argentijns nummer in. Niet voor een lang gesprek, maar gewoon om te checken hoe het met zijn drie kinderen gaat. Het is de stilte voor de storm.