denken @nrc.nl

Motorrijders zijn niet allemaal criminelen

betoogt Jack Firing uit Eindhoven

Begin jaren tachtig werkte ik in een café. Toevallig een kroeg waar veel motorrijders kwamen: je kon er makkelijk parkeren. Van één groep viel altijd het gedrag op. In deze club, een brede afspiegeling van de bevolking, was de spontaniteit en hartelijkheid ongeëvenaard. Gedrag dat je niet direct verwacht, aangezien het hier om ‘ruige’ jongens en meiden gaat met één passie: de Harley Davidson!

De passie is verklaarbaar. Het is de historie, de tastbaar geworden Amerikaanse droom. Het is het On the Road-gevoel van Kerouac. Het is ook Easyrider met Fonda en Nicholson. Het vermogen van de motor, en dat in de hand zien te houden. De mogelijkheid om de motor volledig naar eigen wensen uit te bouwen.

Het heeft tot 2013 geduurd voor ik mijn eerste Harley Davidson kocht. Het aanmelden bij de vereniging was van bijbelse proporties. Ik voelde me de verloren zoon die thuiskwam. Nog steeds dezelfde mensen van 30 jaar geleden, maar ook nieuwe leden van hetzelfde kaliber. Veel ondertussen grijze vijftigers en zestigers. En nog steeds allemaal goedlachs, hartelijk en aimabel.

Helaas is het beeld dat in de media wordt geschetst hier niet mee in overeenstemming.

Er is een mediahype gaande die niet alleen de rotte appel in de mand treft. Het lijkt erop dat elk offensief om te bewijzen dat niet iedere motorrijder per definitie fout is, de publiciteit niet haalt. Dat tegengeluid is nodig, nu de burgemeester van Tilburg motorrijders uit zijn stad wil weren (‘Met zo’n leren motorjas ben je in Tilburg niet langer welkom’, nrc.next vrijdag 25 april). Het enige wat de media in beeld brengen, is de pathetische kuddegeest van sociografisch moeilijk plaatsbaren, die verstoken lijken van enig gevoel voor waarden of normen. Daar hoor ik niet bij en de mensen die ik tot mijn vrienden en vriendinnen reken evenmin.

Meijer maakt van nood een deugd

schrijft Theo Keltjens uit Meerssen

Prikkelend betoog van Martijn Meijer over de onmogelijkheid voor een mens om in het heden te leven (nrc.next, 24 april). Hij heeft vast een beetje gelijk. Toch zullen er op zijn minst verschillende gradaties van tegenwoordigheid, mindfulness of leven-in-het-nu bestaan, die meer of minder heilzaam zijn voor de mens. In het licht van deze relativering krijg je de indruk dat Meijer van zijn eigen nood een deugd maakt.