Zelfs een maïskolf verliest onschuld in schoftenfilm

Je kan een film maken in de montagekamer, je kan hem daar ook breken. Dat laatste lukt de Franse regisseur Claire Denis heel aardig met Les Salauds, de minder geslaagde opvolger van het warme bad 35 Rhums en het godverlaten kolonistendrama White Material. In deze vertelling over geld, macht, familie en seksuele exploitatie lost elke moraal in het niets op. Hoewel vertelling: Denis heeft haar hang naar fragmentarische en elliptische montage zo radicaal doorgevoerd dat je de film als het ware door matglas bekijkt. Wie is dat? Waar en wanneer zijn we nu, en waarom?

Het begint met de bankroete schoenfabrikant Jacques die uit het raam springt terwijl dochter Justine – verwijzing naar De Sade? – bloedend en wezenloos over straat dwaalt. Moeder Sandra roept haar broer Marco te hulp, een kapitein van een olietanker. Hij wil zich wreken op de perverse oude multimiljonair Edouard, kennelijk de kwade genius achter al deze malheur, en versiert diens maîtresse. Om te verdwalen in een verhaal met louter schoften waarin zelfs een maïskolf zijn onschuld verliest. Les Salauds is heel pervers en sensationeel, maar ook zo moeizaam in elkaar geplakt dat de emotionele impact verloren gaat in gepuzzel.