Wat als ik faal, gierde het door mijn hoofd

Zarayda Groenhart (31) was BNN-presentatrice en is nu ondernemer // Dat vond ze lastiger dan gedacht, schrijft ze // „In de eerste weken had ik er hartkloppingen van”

Wie zit er te wachten op nog een blog? Vooral mijn televisievrienden hadden me honend aangekeken. Het deed me denken aan de verhalen van mijn vader. Mijn moeder en hij hoorden bij de stroom Surinamers die in 1975 naar Nederland kwamen. Over die tijd vertelde hij vaak: „We kwamen met duizenden tegelijk en niemand zat op ons te wachten. We waren een probleem. Wij, je moeder en ik, kwamen hier om te studeren en we moesten een plek in die samenleving veroveren.” En dan kwam zijn les: „Wie zich alleen durft te bewegen wanneer hij met open armen ontvangen wordt, is verloren. Je moeder en ik hebben jou en je broer geleerd om te vechten voor je plek. In jullie aderen stroomt doorzettersbloed.”

Dus zette ik door. Ik ging op zoek naar mijn gaatje in de markt. Want om een succesvolle blogger te worden, moet je een niche hebben.

Mijn thema bleek dichterbij dan ik dacht. Het zou het dilemma worden dat me gedurende mijn hele televisie- en radiocarrière geplaagd had: als alles mogelijk is, wat kies je dan?

Keuzestress, dus.

En zo kwam het dat ik theWhyGirl.com creëerde. Een online platform met een wekelijkse talkshow, waar elke woensdag een ondernemende Generatie Y’er vertelt over het waarom van een carrière- of liefdeskeuze die ze had gemaakt. Openhartige verhalen over wat het je kost en oplevert als je ergens voor durft te kiezen.

Dat was het idee. En dit is hoe ik aan het werk ging: zonder marktonderzoek en zonder investeringen van buiten. Ik heb gewoon het platform gebouwd waar ik zelf behoefte aan had.

Op 26 november 2013, bijna een half jaar geleden nu, gingen we live.

De bezoekers van onze site vormen een community. Geld verdienen we door evenementen te organiseren voor deze community, samen met een aantal partners. Zo organiseren we dankzij een subsidie van de gemeente Amsterdam samen de reeks talkshows: StadsTaboes. En ook met Sanoma Media hebben we een project gedaan. Het is een aangename verrassing en een beetje een shock dat er zo snel grote organisaties wilden samenwerken met theWhyGirl.

Maar niemand had mij verteld over de onzekerheid. Die allesverterende, overweldigende onzekerheid die hoort bij een ondernemersbestaan.

En ook heeft niemand me verteld over de vrije val die hoort bij vrijheid. De verlamming van het elke dag ervaren dat er geen garanties zijn. Hoe hard je ook werkt en hoe goed je ook je best doet.

In de eerste weken had ik er hartkloppingen van. Wat als ik faal, gierde het constant door mijn hoofd. Wat als ik faal en alles verpest en het helemaal nooit meer goed komt?

Ik sliep met mijn kiezen zo strak op elkaar geklemd dat mijn vriend me regelmatig ’s nachts wakker maakte. „Je doet het weer, dat geknars met je tanden. Je houdt me wakker met dat geluid.”

Het vastbijten in mijn droom resulteerde in een ontsteking van mijn hele linkerbovenkaak. Maar ziek worden was in deze fase van de onderneming geen optie. De oplossing: antibiotica, spierverslappers van de dokter en yoga om niet door te draaien.

Ik sloeg me door die eerste weken van angst en ontdekte dat deze pure vorm van risico’s nemen ook iets anders in je losmaakt. Een overlevingsvuur dat je creatief maakt op manieren die je zelf niet had kunnen bedenken.

In een dergelijke adrenalineroes heb ik mijn eerste werknemer aangenomen. Zonder dat ik een salaris kon uitkeren gooide ik een vacature de wereld in. Mijn aanbod: „Ik ruil mijn in tien jaar opgebouwde netwerk tegen een paar uur van jouw kostbare tijd. Als ik je na twee maanden nog steeds niet kan betalen, help ik je via mijn netwerk persoonlijk aan een topbaan.” Renee, een pas afgestudeerde, werkloze twintiger zei ja tegen dit voorstel. Inmiddels hoort ze bij mijn team van twee betaalde parttimers. Mezelf keer ik nog geen salaris uit, alles gaat het bedrijf in. Het aangaan van het ondernemersavontuur is de beste keuze die ik ooit gemaakt heb. En ik raad elke creatieve ziel aan om het risico te nemen. Wat is het ergste wat je kan gebeuren?