Ondertussen op kantoor

Wekelijks geeft Japke-d. Bouma onmisbare tips voor op kantoor. Deze week: als je schouder of nek vastzit.

Het nadeel van de moderne kantoormens is dat hij ook nog een lichaam heeft. Zijn baasje propt het eindeloos vol met stress, vet kantinevoedsel en saai werk, maar op een gegeven moment gaat het mis. Ik zie mijn collega’s in ieder geval voortdurend hun lichaam vergeten. Ze lopen zonder bommenvest vergaderingen in, sporten veel te weinig, zitten veel te lang achter hun scherm naar irritante collega’s te luisteren en rijden als stinkende vuilniswagens door de kantoortuin – iedereen dumpt zijn shit erin.

Het resultaat heette vroeger RSI, repetitive strain injury, tegenwoordig is het gewoon een brandende schouder die je nek, pols en elleboog in lichterlaaie zet. Je denkt dat je er nooit meer vanaf komt en nooit meer plezier in je leven zult hebben. Veel mensen vragen me dan ook: hoe krijg ik dat weg?

Lieve mensen, als je het hebt, is het al te laat. Een brandende schouder is als je moeder die zei dat je eerder had moeten beginnen met je werkstuk: je hebt er niks aan, maar moet er nu wel iets aan doen. Je zult eerst naar de fysio moeten. Die kraakt je knopen en maakt je aan het huilen omdat hij vraagt hoe het komt dat je zoveel pijn hebt. Je ging erheen met een vaste schouder en komt er vandaan met een klinische depressie. Dat is de eerste stap.

De tweede stap is erkennen dat je pijn hebt door psychisch te veel dingen in je hoofd. Natuurlijk begint het doordat je te lang en te hard op je toetsenbord hebt zitten stressen met je schouders omhoog, maar vroeger ging dat ’s avonds altijd weer weg. Dat het nu niet is weggegaan komt dus door ándere dingen: je rekeningen die je al maanden niet hebt opengemaakt, je vriendin die je niet begrijpt, je chef die steeds hele gekke dingen wil, de wereld, zeg maar. Belangrijkste voorwaarde voor een brandende arm: jijzelf snapt nog niet wat er aan de hand is, de verkeerde mensen snappen het wél, en de mensen die er iets aan kunnen doen, doen of hun neus bloedt. Behalve dan dus die fysio.

Wat je kunt doen, is dweilen met de kraan open. Dus veel dromen over het winnen van de Staatsloterij, goede loopschoenen kopen, een gratis Spotify-account en naar buiten. Verder kun je op je werkplek hysterische krukstoelen en ergonomische toetsenborden installeren. Niet dat het helpt, maar ze zijn een goede verdedigingswal waarachter je aan de rest van het bedrijf laat zien: tot hier en niet verder.

Het enige wat écht helpt, is een andere baan, een nieuw leven, naar de kapper, totaal begrip van iedereen en geen stress. Wat ook helpt, is een collega die zonder dat daar ook maar enige reden voor is, vertrouwen in je heeft en je een nieuwe functie geeft binnen het bedrijf. Vervolgens krijg je in je eerste week drie complimenten, je groeit van geluk en je hebt nooit meer last van die hele schouder. Oh ja en schijt. Schijt hebben aan dingen helpt ook. Mensen die veel schijt hebben, hebben nooit RSI.