Navelstaren met luchtige zelfspot

Les garçons et Guillaume, à table! combineert twee Franse cultuuruitingen die zich niet gemakkelijk laten exporteren: het genre van de zogeheten autofictie – het grote navelstaren, aangekleed met literaire kunstgrepen. En humor. Grappen zijn zo cultuurgebonden dat ze zich vaak moeizaam laten vertalen.

Guillaume Gallienne maakte eerst een succesvolle theatershow en nu een film over zijn curieuze jeugd, als een meisjesachtige jongen die geobsedeerd was door zijn moeder. Als kind deed hij niets liever dan haar stem en kledingstijl imiteren; de eerste uitingen van zijn talent als acteur. Voor zijn moeder was het ook handig: Guillaume was de dochter die ze nooit had gehad. Maar zo’n fixatie kan natuurlijk ongezonde trekken aannemen, en hij moest zich er dus op zeker moment van losmaken. Daar gaat de film over waarin Guillaume zichzelf speelt – onder zijn eigen naam – en ook de rol van zijn moeder.

Wat moet iemand die niet tot de directe omgeving van de regisseur behoort met al die persoonlijke ontboezemingen? Dat is van tevoren de vraag, en na het zien van de film nog steeds.

De openheid en directheid waarmee de regisseur zichzelf en zijn excentrieke familie portretteert zijn best dapper, maar waar dient het allemaal toe? Zijn luchtige zelfspot als de antiheld van zijn eigen biografie die in allerlei komische situaties verzeild raakt, kan niet verhullen dat Gallienne totaal gefascineerd is door zijn eigen problemen, zijn eigen familie en zijn levensloop. Maar voor de toeschouwer blijft het toch een soort aapjes kijken: naar een parade van paradijsvogels.