‘Dit klinkt necrofiel, maar dat is het niet’

Er wordt wat met lijken gezeuld in ‘Love Eternal’, een film over zelfmoord. Robert de Hoog speelt hoofdpersoon Ian, geen alledaags karakter. „Hij is een rups die in een cocon zit en langzaam ontpopt.”

De Nederlandse acteur Robert de Hoog kreeg onverwacht de hoofdrol van de merkwaardige Ian in de Ierse filmLove Eternal
De Nederlandse acteur Robert de Hoog kreeg onverwacht de hoofdrol van de merkwaardige Ian in de Ierse filmLove Eternal

Zo gaat dat soms. Je loopt de schouwburg binnen en een bevriende producent vraagt of je de volgende week tegenspel wilt geven bij de audities van een aantal Nederlandse actrices voor een Ierse film. En dan eindig je zelf met de hoofdrol.

Zo ging het althans voor Robert de Hoog (1988), die doorbrak met twee films van regisseur Hanro Smitsman, gebaseerd op waargebeurde tienermoorden: Skin (Kerwin Duinmeijer, 2008) en Schemer (Maja Bradaric, 2010). Daarna kreeg hij een bijrolletje in War Horse (2011) van Steven Spielberg en was hij te zien in 3D-film Nova Zembla (2011). Op de set van die laatste film kreeg hij te horen dat regisseur Brendan Muldowney zijn oog op hem had laten vallen: „Dan sta je opeens op een gletsjer in IJsland en hoor je dat je zelf in de running bent. Met als belangrijkste concurrent Andrew Garfield, maar die zat op dat moment te wachten op een andere film. Dat bleek later Spider-Man te zijn, dus ik ben blij dat hij daarvoor heeft gekozen.”

Het niet minder ‘fantastische’ Love Eternal is gebaseerd op een boek van de Japanse schrijver Kei Oishi, bekend van zijn horrorverhalen. De Hoog speelt Ian, een contactgestoorde jongen met een obsessie voor de dood. Geen alledaags karakter. „Het was moeilijk om daar greep op te krijgen”, aldus De Hoog. „Wat ironisch genoeg hielp was dat ik zelf in die periode niet helemaal lekker in m’n vel zat. Het was niet de leukste periode in mijn prille leventje. Bovendien begonnen we met het draaien van alle scènes waarin hij alleen teruggetrokken in huis zit. Daarna kwamen de scènes waarin hij stapsgewijs naar buiten gaat. Dus dat werkte heel goed. Het draaiproces liep voor een deel parallel aan zijn ontwikkeling. Ian is een rups die in zijn cocon zit, en zich langzamerhand ontpopt.”

Love Eternal mag dan namelijk uiteindelijk over het leven gaan, een groot deel van de film houdt zich op een tamelijk absurd-morbide manier bezig met depressies, sociaal-isolement en zelfmoord. „De enige grote dingen die in zijn leven gebeuren hebben met de dood te maken. Het zijn niet het soort kwesties waar jonge mensen zich doorgaans mee bezighouden. Ik kan me voorstellen dat het voor iemand van de leeftijd van mijn oma, waarop je merkt dat de dingen op een gegeven moment wat moeilijker gaan, een heel ander soort beleving is. Dan word je heel concreet met je sterfelijkheid geconfronteerd. Ik weet wel dat het leven niet eeuwig is, en dat je moet genieten zolang het kan, maar op mijn leeftijd moet je eigenlijk denken dat je onsterfelijk bent.”

Toch laat de dood Robert de Hoog niet los. „Ik ben nu A. F. Th. van der Heijdens Tonio aan het lezen. Ook dat gaat over het verlies van een dierbare, het verlies van een kind. Hoe ga je daarmee om? Ik kan me best voorstellen dat rouw je helemaal lamslaat. Dat je er heel erg apathisch van wordt.”

Hoe staat hij tegenover de kwestie van de zelfgekozen dood die de film, zij het op bizarre wijze, aan de orde stelt? „Er gebeuren een hoop dingen in Love Eternal die raar zijn. Ian leeft heel geïsoleerd. Het enige wat hij van de wereld weet, kent hij van internet. Het enige wat zijn moeder aan hem nalaat is een soort zelfhulpboek hoe hij moet leven. Maar in plaats daarvan gaat hij naar zelfmoordspots. Soms wil hij de zelfmoordenaars een handje helpen bij hun daad, soms wil hij zelf dood. Ik zag ooit Enda Walsh’ toneelstuk Chatroom in het National Theatre in Londen, over een groep depressieve jongeren op een zelfmoordforum. Daarin zag je al die dingen ook: er zijn mensen die een kick krijgen van de zelfmoordplannen van anderen. Dat gaat ver, maar is wel allemaal realistisch.”

In het geval van Ian is het een hunkering naar contact, denkt De Hoog. „Hij is als een van die mensen die de ene na de andere zelfmoordpoging doen, maar dan steeds net niet goed. Wat moet je daarvan denken? Is het een schreeuw om hulp? Of is het gewoon heel moeilijk om jezelf te doden?” Bij Ian is het ook nog eens zo dat de draadjes voor sociale conventies niet goed lopen. Hij heeft niet geleerd om een gesprek te voeren, spreekt zelfs het merendeel van de film in het geheel niet, „dus de eerste keer dat een meisje terugpraat schrikt hij zich rot”. Hij legt haar het zwijgen op. Met drastische gevolgen.

Er wordt wat met lijken gezeuld in de film. „Het verhaal klinkt al snel viezig, eng en misschien zelfs een beetje necrofiel, maar dat is het helemaal niet. Ian heeft vele kanten. Hij is gevaarlijk en berustend tegelijkertijd. Soms neemt hij beslissingen over andermans leven waarvan je je kunt afvragen of je zover in iemands bestaan mag ingrijpen. Dat vind ik heel interessant om te onderzoeken. Waar ligt de grens van moord, zelfmoord, euthanasie? Hoe autonoom ben je zelf, wat kun je voor anderen doen? Ik denk dat de voorwaarde is dat iemand zelf echt wil sterven. De vraag is natuurlijk alleen: hoe weet je dat iemand dat echt wil?”