Muziek is een beter wapen dan een pistool

Ziggy Marley (45) wil meer zijn dan de Zoon van Bob.

Foto Malia James

Ziggy Marley (45) groeide op in een hogedrukketel van politiek, cultuur, revolutie en religie. Hij denkt vaak terug aan de reis die hij als 11-jarige met zijn vader Bob maakte naar de onafhankelijkheidsceremonie van Zimbabwe in 1980 en herinnert zich de vrijheidsstrijders, het concert, het traangas en zijn vader die een natte doek op zijn gezicht deed en hem meenam. De oudste Zoon van Bob voelt zich verantwoordelijk voor diens nalatenschap en is nauw betrokken bij muziek, films en andere activiteiten die het werk van zijn vader vieren.

Maar Ziggy Marley – zelf al decennialang een gelauwerd reggae-artiest – wil ook meer zijn dan Zoon van Bob. De afgelopen jaren ging hij nadrukkelijk op zoek naar zijn eigen identiteit, losser van zijn familie en de reggaemuziek en rastafilosofie waarvan zijn vader internationaal het belangrijkste boegbeeld is. Marley woont met zijn vrouw Orly, een Iraanse Israëliër met ruime werkervaring in de Amerikaanse entertainmentindustrie, in Los Angeles, ver van zijn familieleden in Florida en Jamaica. Op zijn nieuwe album Fly Rasta noemt Ziggy Marley zijn vrouw ‘mijn Yoko Ono’, naar de partner die ex-Beatle John Lennon hielp zich te ontwikkelen als soloartiest.

Het was belangrijk afstand te nemen, vertelt hij in een Amsterdamse hotelbar. De rastafaribeweging op Jamaica staat bekend om haar boodschap van liefde en eenheid maar heeft evengoed sterke sektarische eigenschappen. Ziggy Marley: „Mijn vrouw heeft me geholpen mijn geest te openen voor andere mensen en culturen. Ik ben opgegroeid in een erg gesloten cultuur, waarin we niets accepteerden en helemaal niet open waren naar anderen toe. Mijn vrouw leerde me andere mensen en manieren van leven niet te veroordelen, maar lief te hebben.”

Hij heeft een pittige tijd achter de rug, zegt Marley. In het nummer Moving Forward zingt hij: „I don’t wanna keep my enemies close, I’m moving forward […] the pain makes me stronger.” Hij was een tijd niet in orde. „Fysiek en psychisch. Ik vocht met persoonlijke demonen. Ik praat er liever niet in detail over.” De muziek kwam pas toen hij zich beter voelde. Met een grimlach: „Wanneer ik er middenin zit, kan ik er niet over schrijven.” Zijn vrouw hielp hem die periode „onvoorwaardelijke liefde” te vinden, zegt hij. „Ook voor diegenen die me haten. Dat is zo krachtig.”

Marley slaat op zijn nieuwe plaat een muzikaal bredere koers in, met invloeden uit pop, rock en folk. Hij zoekt nieuwe wegen zonder zijn wortels uit het oog te verliezen. Want hij houdt van de scene waar hij vandaan komt. Van reggae: „Die herhaling van het ritme – chang chang chang – het is meditatief en brengt je in een trance.” En het milieu: „Het is alsof ik ben opgegroeid in het midden van een opstand in een militant rebellenkamp. Mijn vader en alle mensen om hem heen waren strijders. Ik was een spons en zag hoe sommigen een pistool gebruikten en anderen muziek.”

Ook Ziggy ziet muziek als wapen in een strijd voor een betere wereld. Hij kijkt vies na de vraag of hij naar fantastische muziek met een negatieve tekst zou kunnen luisteren. „Nee, waarom zou ik? Waarom zou ik slechte benzine in mijn auto stoppen? Muziek is invloedrijk. Ajax-supporters zingen Three Little Birds (van Bob Marley); stel je voor hoeveel mensen je zou bereiken wanneer alle grote sterren van nu over liefde en vrede zouden zingen. Ze kunnen de wereld veranderen.”

Wel verpakt Ziggy zijn boodschap anders dan zijn vader vroeger deed, vertelt hij. „Ik leer van het verleden maar zit niet meer vast aan een titel of naam. Ik vertel de mensen niet dat ze rasta moeten zijn, maar dat ze elkaar en de planeet lief moeten hebben. Het gaat er niet om mensen te bekeren totdat ze net zo zijn als ik, maar om positieve actie.”