Flirt met dood en gevaar

Arthouse //

Supernova

Meis leeft in een hangfamilie. Pa is een afgekeurde, bittere bouwvakker. Oma dementeert en trilt in de huiskamer. Opa sprong onlangs van de brug. Ma vit en moppert en wil weg. Een goed idee, want haar huis staat op een gevaarlijk scherpe bocht in de weg. Dat roept bijna om een auto in de gevel.

Regisseur Tamar van de Dop schroeft in haar tweede speelfilm de anticipatie van de impact wel heel lang op. Meis (Gaite Jansen) krijgt zo alle tijd om te broeien, op richels te balanceren of gevaarlijk op het asfalt te liggen. Supernova gaat over zo’n vastgedraaid gezin en een jong meisje dat zich gevangen voelt zonder dat ze durft te ontsnappen. Dus neemt ze iedereen vlijmscherp de maat en flirt met dood en gevaar, droomt ze van wilde nachten. Ze wil graag ontmaagd worden, maar wel volgens de regels der boeketreeks.

Supernova gaat over weifelen op de drempel van meisje tot vrouw, maar doet dat iets te gekunsteld symbolisch om echt te overtuigen. Zo aarzelt Meis in het eerste shot om in de rivier te duiken. Dan kun je, gezien de regels van de kunstfilm, de rest op je vingers uittellen. Na een uur en zeven minuten ramt een knappe, mysterieuze Poolse jongen met zijn auto de gevel: de langverwachte katalysator. Durft Meis zich daarna alsnog in het water te storten?

In een voice-over spiegelt Meis met Goois accent haar situatie aan de wetten der natuur. Dat is op zich goed bedacht: pubers blazen hun emotionele erupties graag op tot kosmisch formaat. En moeten nog leren dan dat hun supernova in praktijk niet veel meer is dan een natte vuurpijl.

Maar het woord is ‘bedacht’: als kroon op anderhalf uur broeien en indolentie is zo’n finale net iets te mager. Wat Supernova redt, naast de fraaie, kraakheldere cinematografie, is het extreem charismatisch pruilen en broeien van Gaite Jansen. Wat kan zij dat goed. Je gunt haar een iets betere film.