Schaamte en ongeloof over afrekencultuur

Het verhaal van Arthur Gotlieb leidt tot veel reacties bij lezers. Zij hekelen vooral het ‘moderne’ management en harde reorganisaties bij grote instellingen.

Fotobewerking NRC Handelsblad

Schaamte, woede, verdriet, mededogen, ongeloof. Het stuk over Arthur Gotlieb – Niemand luisterde naar Arthur, in NRC Weekend van afgelopen zaterdag – heeft veel losgemaakt bij lezers, op sociale media en op internet. Vele tientallen lezers stuurden een reactie naar het emailadres onderzoek@nrc.nl, waarin zij allereerst hun medeleven betuigen met de nabestaanden van Arthur Gotlieb, die tot zijn zelfmoord in januari van dit jaar werkte als senior beleidsmedewerker van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa).

Gotlieb werkte bijna vijftien jaar voor de NZa. Hij wees intern op problemen met de beveiliging van privacygevoelige en geheime bedrijfseconomische informatie waarover de Zorgautoriteit beschikt. Alle medewerkers van de NZa en ook tijdelijk personeel hadden toegang tot die gegevens, een schending van de wet bescherming persoonsgegevens. Met de klachten van Gotlieb werd tot zijn dood niets gedaan.

Nadat Gotlieb steeds vaker problemen kreeg met zijn superieuren over zijn werk, begon hij in 2012 met het documenteren van zijn kritiek en de wijze waarop hij werd bejegend. Hij had het gevoel dat zijn superieuren hem wilden ontslaan in een reorganisatie en legde daarom alles vast is een dossier. Dit dossier was de basis voor de stukken die afgelopen donderdag, vrijdag en zaterdag in deze krant over de zaak zijn gepubliceerd.

In de reacties die NRC Handelsblad ontving zitten een aantal thema’s. Zo is er een groep mensen die zich herkent in de wijze waarop Arthur Gotlieb is behandeld tijdens de reorganisatie bij de NZa. Lezers spreken ook over „pesten”, „isoleren”, „afrekencultuur” of het stellen van „onhaalbare doelen”.

Een tweede thema dat terugkeert in lezersreacties betreft moderne managementstijlen waarbij scoren belangrijker wordt gevonden dan deskundigheid. Er wordt gesproken over organisaties waarin deskundigheid als bedreigend wordt ervaren door managers met leidinggevende posities of waar geen plaats meer is voor „integere professionals”.

Het derde thema betreft de zorg zelf. Veel lezers verwijzen naar problemen in de zorg die zijn ontstaan na de introductie van marktwerking en de daarmee gepaard gaande verzakelijking. Er wordt gesproken over een systeem waarin steeds meer aandacht van artsen en specialisten wordt opgeslokt door „management, reclame en administratie” en waarin steeds meer „onzinnige eisen” worden gesteld aan zorgverleners.

Ter illustratie drukken we op deze pagina’s enkele brieven van lezers af.