Slomo wilde geen neuroloog meer zijn, hij wilde alleen nog maar rolschaatsen

In San Diego staat hij bekend als Slomo. De hele dag, en soms zelfs ‘s nachts, rolschaatst Slomo langs het strand. Niemand weet of het een zwerver, een gek of een excentrieke bejaarde is. In werkelijkheid is Slomo een neuroloog die genoeg had van zijn oude leven en alleen nog maar wilde rolschaatsen. En hij kan het zelfs neurologisch verklaren.

Foto: Still uit Slomo

In San Diego staat hij bekend als Slomo. De hele dag, en soms zelfs ‘s nachts, rolschaatst Slomo langs het strand. Niemand weet of het een zwerver, een gek of een excentrieke bejaarde is. In werkelijkheid is Slomo een neuroloog die genoeg had van zijn oude leven en alleen nog maar wilde rolschaatsen. En hij kan het zelfs neurologisch verklaren.

Op een zakenreis in San Diego kwam de vader van documentairemaker Josh Izenberg bij toeval zijn oude studiegenoot John Kitchin van de opleiding geneeskunde tegen. Alle mensen op de boulevard van Pacific Beach spraken de rolschaatsende dokter aan als Slomo. Josh Izenberg besloot Slomo in een korte film, die nu bij The New York Times te zien is, te portretteren.

Op Pacific Beach kent iedereen Slomo, maar weinigen weten dat John Kitchin ooit neuroloog was. Een ongelukkige neuroloog die, als hij niet met materiële zaken bezig was, vaak aan zelfmoord dacht. Op weg naar zijn werk bedacht Kitchin ooit dat er niks was veranderd sinds zijn jeugd als boerenzoon; op slechte dagen had hij nog steeds het gevoel dat hij stront aan het scheppen was, zegt hij in de film.

Toen zijn gezondheid achteruit ging en hij helemaal genoeg van zijn bestaan had, besloot Kitchin eruit te stappen. Hij ging vanaf dat moment doen wat hij leuk vond en dat was rolschaatsen langs het strand.

“De mensen die van Slomo houden, juichen voor één persoon die is ontsnapt. Die de vrijheid heeft gevonden en de hele dag rolschaatst. Die gewoon doet wat hij wil.”

Een tijd lang dacht hij dat hij gek was, omdat hij er zo gelukkig van werd. Maar dat geluk houdt nu al vijftien jaar aan en Kitchin kan inmiddels neurologisch verklaren waarom mensen beweging (op een fiets, rolschaatsen, skateboard of surfplank) zo leuk vinden.

Omdat hij het liefst zijn rolschaatsbewegingen in slow motion uitvoert, waarbij hij vooral gelukkig wordt van het rolschaatsen op één been, noemen ze hem Slomo.
Hij zegt dat hij op zoek gaat naar wat psychologen het personal delusional system noemen.

Bekijk hier de film Slomo: