Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Johan, bedankt!

Het Johan Cruyff College (JCC) bestond tien jaar. Ik vond mezelf terug tussen de genodigden in het theater van het ROC Amsterdam, de meesten waren tot op het bot gemotiveerd om elkaar een flinke veer in de kont te steken. Het begon met (sport)demonstraties en dans van studenten, maar al snel kwamen de voordrachten, die zonder uitzondering langer duurden dan gepland.

De ene directeur bedankte de andere directeur, die de voorzitter van het overkoepelende ROC bedankte, die de ‘founding fathers’ – zoals de oprichters van het JCC werden genoemd – bedankte, die de docenten bedankten, die de leerlingen bedankten, die de docenten bedankten, die de ene directeur bedankten, die de andere directeur bedankte, die dan vervolgens weer de voorzitter van het overkoepelende ROC bedankte, maar die was al geweest.

Praatje-cadeautje-bedankje-traantje-praatje-cadeautje-bedankje.

En dat een keer of vijftig.

Hoogtepunt was het moment waarop ‘founding father’ Wim de Wit ‘programma-manager Sport’ Peter Jansen in het zonnetje zette.

Volgens Wim was Peter empathisch, doortastend, geweldig en sensitief. Verder gaf hij sturing aan de opleiding, controleerde hij de kwaliteit en was hij tactisch en strategisch „klasse van de bovenste plank”.

Hij sloot af met: „Peter jij bent een ge-wel-dig mens!”

Ik was er stil van, sprakeloos eigenlijk en was benieuwd wat die Peter Jansen, die het allemaal nogal lijdzaam onderging – waarom was die man niet in mijn leven? – terug ging zeggen tegen Wim de Wit, die wel heel erg zijn best had gedaan.

Niets.

Peter koos ervoor om het uitstekende team om hem heen te bedanken. („Kanjers.”)

En de docenten. („Geweldige kanjers.”)

En de founding fathers van de opleiding. („Out of the box-denkers.”)

En de studenten. („Geweldige talenten.”)

Van die woorden kreeg Wim de Wit, die verder niet genoemd werd, het dan weer ontzettend warm, energie die hij omzette in een verkrampte omhelzing, waar een andere directeur – ene Huub – dan weer ontroerd van raakte.

„De inspiratie en teamgeest druipt hier van het plafond.”

Het licht werd gedempt.

Op een groot scherm verscheen het pratende hoofd van Johan Cruyff – de roerganger, het genie, de verlosser – dat voor de verandering niemand bedankte. Hij was trots op zijn eigen school en zei daarna: „Het plezier in onderwijs benader ik in onderwijs echt apart.”

Voor die onbegrijpelijke zin werd minutenlang geklapt, waarna de dagvoorzitter van dienst Johan Cruyff omschreef als „een inspirator die uit het vierkante denken durft te stappen”. Veel verder dieper moesten ze die middag niet de diepte in gaan, anders verzopen ze.

    • Marcel van Roosmalen