‘Ik ga houden van de mensen die ik ontmoet’

Joris Linssen

(48) is televisiemaker en zanger van de band Caramba, die Mexicaanse muziek brengt in het Nederlands.

Door Brenda van Osch

Foto Maurice Boyer

Wezen

„Ik voel me in eerste instantie muzikant. Toen ik acht jaar was probeerde ik mezelf al achter de piano tot tranen te brengen. Ik speelde jaren punk en rock, parodieerde smartlappen. Fases, nodig om de schaamte af te gooien en te kunnen doen wat ik nu doe, levensliedjes zingen. Soms inspireert mijn tv-werk voor songteksten, zoals voor ‘Stroom’. Voor Showroom ontmoette ik een man die in de Uiterwaarden van de Waal leeft. Hij zwom in die kolkende rivier. Gevaarlijk? Welnee, dat zag ik verkeerd. Hij stond stil, de kade bewoog. Prachtig, die omkering: als je met de stroom meegaat, sta je stil. Filosofie.”

Overtuiging

„Ik ga houden van de mensen die ik ontmoet. Ik roep vooraf een gevoel van verliefdheid op, als middel om me open te stellen. Soms word ik zo geraakt dat ik echte liefde ervaar. Mensen zijn altijd de moeite waard en vaak origineler dan ze zelf denken. Ik probeer niets in te vullen, ieder verhaal is anders. Voor Hello Goodbye sprak ik ooit een man wiens vrouw zelfmoord had gepleegd. Ik kreeg kritiek dat ik diep had doorgevraagd, maar ik vind het aanmatigend om dat niet te doen. Mensen willen gehoord worden.”

Behoefte

„De hang naar een groots en meeslepend leven. Dat is denk ik de reden dat ik dit werk doe. Door anderen in vervoering te brengen, voel ik dat ik leef, dat ik ertoe doe. Zoiets. Op het podium loop ik uit te delen als een tovenaar. Een grap, een verhaal, een lied, dat is heerlijk, een verslavende bevestiging van wat je kunt. Ik probeer door de vierde wand te breken, bij het publiek, maar ook op Schiphol of bij Showroom. Door het pantser van mensen. Raken en geraakt worden, daar gaat het om.”

Bagage

„Ik kom uit een geëngageerd gezin. Er werd veel over politiek gesproken, solidair met mensen die de klappen kregen, en er kwamen aparte types over de vloer. Dolle mina, hippies, mensen uit de Bhagwan. Dat werd niet gezien als ‘doe ‘ns normaal’ maar als boeiend. Ik denk niet dat ik bijzonder empathisch ben, maar ik ben wel oprecht nieuwsgierig en ga uit van gelijkwaardigheid. Ik heb altijd een hekel gehad aan pretenties en aan mensen wegzetten. Ik zie vooral de kracht van mensen, zoals de blik van de Burundese moeder in Joris United. Haar halve gezin is vermoord en nog steeds heeft ze de kracht lief te hebben.”

Delen

„Rebecca en ik wilden ons gezin graag openstellen voor een puber die een thuis nodig heeft. Dat is een risico, maar als je redeneert vanuit angst, gebeurt er nooit iets. Met onze pleegkinderen maakten we nieuwe dingen mee, het schudde op. Ons eerste pleegkind dacht over veel zaken anders dan wij, bijvoorbeeld over migranten. Het was confronterend om daarover te discussiëren. Dan zie je hoe gewend je bent dat iedereen om je heen hetzelfde denkt. Onlangs heeft ons tweede pleegkind Hanna mijn achternaam aangenomen. Heel ontroerend. Ze was al als een dochter voor ons, nu is dat bezegeld.”

Verlangen

„Een journalist vroeg me wat ik nog wilde doen, mocht de wereld volgens de Mayakalender vergaan. Met de band naar Mexico, antwoordde ik. De mariachi, Mexicaanse volksmuziek, met mijn Nederlandse teksten dáár spelen, waar mijn liefde voor die muziek begon. Toen ik dat gedrukt zag staan, dacht ik: ik weet wat mijn droom is. Het was in een heftige periode. Onze bassist Jeroen overleed drie jaar geleden aan kanker. Hij vond het moeilijk dat de band zonder hem verder ging. De reis en de film Met jou heb ik geleerd zijn een eerbetoon geworden aan mijn Mexicaanse helden, aan vriendschap en aan Jeroen.”

Loutering

„De reis was magisch, een bevrijdende ervaring. We hebben ons kwetsbaar opgesteld en zijn beloond voor ons lef, zo voelt het. De band is gegroeid, we zijn broers geworden. Ik sta mezelf toe hier nog jaren van te genieten. Ik weet nu ook hoe het voelt met een persoonlijk verhaal op tv te komen. De schuwheid nadat 400 duizend mensen jou hebben zien huilen. Maar ik ben er vooral achter gekomen hoeveel troost het biedt. Ook in het theater vertel ik over de reis, over Jeroen. Als je liefde deelt, wordt het meer; als je verdriet deelt, wordt het minder. Eigenlijk is dat wat ik doe.”