Alle jongeren aan de wijn

Nergens wordt zoveel wijn gemaakt als in Spanje. Maar wie gaat het allemaal opdrinken, vraagt Harold Hamersma zich af.

Rood, wit en soms rosé, Annick Schreuder, 19,99 euro . De Bezige Bij.

De cijfers over het oogstjaar 2013 druppelen binnen. Hoewel, binnendruppelen is in dit verband een eufemisme. Spanje meldt over voornoemd jaar een recordopbrengst van 51 miljoen hectoliter, een stijging ten opzichte van 2012 van 41 procent. Die forse groei is te danken aan een combinatie van factoren. De recente investeringen in techniek wierpen hun vruchten af. En daarbij ging 2013 door ideale weersomstandigheden de boeken in als perfect wijnjaar.

Niet alleen die enorme toename springt in het oog. Opmerkelijker is dat Spanje zich nu het grootste wijn producerende land ter wereld mag noemen. Daarmee lost het Frankrijk en Italië af, die de afgelopen decennia regelmatig stuivertje wisselden voor de eerste plek. Eerstgenoemde liet 42 miljoen hectoliter aantekenen en de Italianen meldden er 47 miljoen.

Reden voor grote vrolijkheid in het Spaanse kamp, zou je denken. En een extra impuls voor de economie wordt ook toegejuicht. Maar in dat laatste zit ’m het knelpunt. Want een goede fles wijn, is een verkochte fles wijn. En 2013 voorziet in voldoende hoeveelheid om bijna 7 miljard flessen te vullen – om die allemaal te verkopen, is nog niet zo eenvoudig. In een artikel in The Guardian van 19 maart worden ‘de uitdagingen’ geschetst. Zo is meer dan de helft van de oogst afkomstig uit Castilla-La Mancha. Een streek die tot voor kort bekend stond om zijn massaproductie, veelal bedoeld om de dorst naar goedkope wijnen in eigen land te lessen. In het buitenland is onbekend echter onbemind. Cava, Rueda, Rioja en Ribera del Duero mogen dan wel populair zijn, maar tekenen voor minder dan de helft van de verkoop.

Bijkomend probleem: de Spaanse jeugd drinkt geen rood, wit of rosé van eigen bodem maar buitenlandse sterke drank of bijzondere bieren. Eén troost voor de Spanjaarden is dat dit bij de twee grote concurrenten ook het geval is. Mede daardoor is in Frankrijk de binnenlandse wijnconsumptie sinds 1950 meer dan gehalveerd. En ook in Italië is het eb, maar daar laten ze het er niet bij zitten. Om de jeugd weer aan de wijn te krijgen, is er onlangs een 24-uurs marketingmarathon gehouden om ‘Italiaanse wijn weer jong en sexy te krijgen’. Ik heb er een uitgebreid verslag over geschreven op www.nrc.nl/koken. Welke wapens daarvoor worden ingezet, kunt u lezen onder het kopje ‘Mobiele Italianen’.

Fashionable

Ook de Spanjaarden weten dat de flessen niet vanzelf uit de opslagkelders verdwijnen. Spanje probeert wijn ‘more fashionable’ te maken bij een jonge gebruikersgroep. Een stortvloed aan apps en andere mobiele toepassingen staat waarschijnlijk op stapel. Toch ligt de eerste prioriteit bij export en het bekender maken van de wijnregio Castilla-La Mancha, waarbij de focus ligt op het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en China, de heilige graal voor wijnexporteurs.

Misschien moeten we in Nederland vast een klein beginnetje maken. Van importeur Spanjewijn proefde ik Volver 2011 uit La Mancha. Niks massa, maar afkomstig uit een heel bijzondere kleine wijngaard, beplant met ruim vijftig jaar oude tempranillostokken. Ik noteerde buikige kersen, pronte pruimen, sweet spices en uitgebalanceerde zuren. Koopje voor 13,30 euro. Dat bedrag staat in schril contrast met de slechts anderhalve euro per fles waarvoor u ook rood uit het beroemde Ribera del Duero kunt kopen. Maar dat aanbod geldt alleen als u in één keer alle 800.000 exemplaren afneemt. Voor aanbieders, een ouder echtpaar, komt de frisse wind die in Spanje gaat waaien te laat: zij sluiten hun bodega en hun kinderen hebben geen belangstelling om de zaak over te nemen. Die hebben liever bier.