Wij hebben recht op trioseks... toch?

Een lesbisch trio heeft een schijnbaar zorgeloos leven // En staat zo symbool voor de twijfelachtige verworvenheden van deze tijd

Dood Paard, met v.l.n.r. Ellen Goemans, Manja Topper en Janneke Remmers.

De vrouwen heten Deedee, Swift en Cocky, en ze hebben het schijnbaar voor elkaar. Ze leven samen als lesbisch trio, ogenschijnlijk in volmaakte harmonie. ‘Zorgeloos vegeteren in de zachte heuvels van het vlees’, heet dat dan, in de woorden van Rob de Graaf.

In zijn nieuwe tekst Botox Angels, die hij schreef voor Dood Paard, staat de lesbische utopie symbool voor een heleboel twijfelachtige verworvenheden van de moderne tijd. Zelfverwezenlijking als enig doel, de maakbaarheid van het lichaam, het streven naar directe behoeftenbevrediging, geluk als hoogste goed. Janneke Remmers als Deedee eist in de eerste scène meteen haar aandeel op in de trioseks; daar heeft ze immers recht op? Maar zo functioneert een samenleving niet, lijkt De Graaf te willen zeggen. De ogenschijnlijke utopie blijkt barstjes te vertonen.

De Graaf wisselt zijn lesbische triosoap af met interviews met de ‘echte’ actrices: naast de grappig mokkende Remmers nog Ellen Goemans (een bedachtzame Swift) en Manja Topper (hilarisch als de militante Cocky). Tussendoor parodiëren de actrices feministische performances uit de jaren zestig en zeventig. En ze huppelen met blote borsten en bloemenkransen over het toneel.

Geen felle aanklacht

Dat de hippietijd zich goed leent voor parodie wisten we al wel. En ook dat veel eigentijdse misvattingen wortelen in het doorgeschoten vrijheidsstreven van die tijd. Maar wat De Graaf en Dood Paard daar verder over willen zeggen, wordt niet helder. De Graaf geeft interessante aanzetjes, maar een felle aanklacht, zoals eerder zijn indrukwekkende Freetown, wordt het niet.

Ook het slot is ambigu. ‘Alle vrouwen zijn mooi’ staat er Dove-achtig op een spandoek, als de actrices alle vrouwen uit de zaal uitnodigen op het toneel. We buigen en krijgen applaus van de mannen. Een hartverwarmend moment, maar wat ermee bedoeld wordt of hoe het zich verhoudt tot het voorgaande, blijft onduidelijk. Liefdevolle empowerment of krachteloos, door de commercie gegijzeld sentiment? Door het gebrek aan focus blijft Botox Angels een tikje onbevredigend. Net als het seksleven van Deedee.

    • Herien Wensink