Hoe smaakt een boek?

Kok Chantal Hintze wilde haar liefde voor eten en literatuur verenigen // Ze begon The Bookish Banquet, vijfgangendiners gebaseerd op een boek // Van ‘Alice in Wonderland’ tot ‘Life of Pi

Het is donker en het ruikt kruidig, naar kaneel en stoofvlees. In de blauwgroene flikkering van de spot die op de discobol is gezet buigen de gasten zich in het Amsterdamse Paviljoen van Beuningen voorover naar hun bord. In kleine kartonnen bootjes liggen een salade, supermalse kalfswang en gebakken banaan. Ondertussen weerklinken rollende golven, die bij het blauwe licht de indruk wekken dat we allemaal op zee zijn. Welkom bij The Bookish Banquet, Life of Pi-editie.

In de leer bij Ottolenghi

Het is Chantal Hintze (32), het culinaire brein achter het initiatief, precies om die ervaring te doen. Life of Pi, het boek van Yann Martel uit 2001 over de Indiase Pi Patel die onderweg van Pondicherry naar Toronto met een Bengaalse tijger in een bootje op zee schipbreuk lijdt, is de derde editie van Bookish Banquet.

Tussen de vijf gangen door praat een verteller het diner aan elkaar, en vertelt wat je precies op je bord krijgt en hoe dat met het boek te maken heeft. Het Life of Pi-diner sluit af, hoe kan het ook anders, met pie: pompoentaart met chocoladesaus.

Hoe ze bepaalt of een boek geschikt is voor een Bookish Banquet vindt Hintze moeilijk te zeggen. „Ik kies boeken uit waarvan ik ook zou willen dat mijn vrienden ze zouden lezen.”

Misschien wel belangrijker: het boek komt pas in aanmerking als ze een idee heeft wat ze er op culinair gebied mee kan doen. Want het moet visueel wel werken. Voor Alice in Wonderland vulde Hintze kleine flesjes met roze limonade en labelde ze met kaartjes waarop ‘Drink me’ stond, net zoals Lewis Caroll in zijn kinderboek uit 1865 beschreef. Het ‘hoofdgerecht’ van het Sherlock Holmes-diner was pompoenrösti in de vorm van een mens, waarbij uit de borst een ‘scherf’ van krokant gebakken bacon stak.

Hintze: „Vaak blader ik door receptenboeken en kijk ik alleen naar de plaatjes, en dan komen de ideeën vanzelf.” Ze gebruikt ze bestaande recepten, maar verzint ze ook zelf. Af en toe is dat geen succes. „Soms denk ik: dit gaat zeker werken, en dan probeer ik het uit en werkt het totaal niet. In Nights at the Circus van Angela Carter verandert een vrouw in een zwaan, dus had ik een ei in een zwaan gemaakt van bladerdeeg gestopt. Het zag er fantastisch uit, maar het was totaal oneetbaar.”

Hintze, van origine een Duitse, werkte als kok achtereenvolgens in Marrakech, Sydney, Londen en Bristol in de evenementenstyling en -catering. In Londen kwam ze terecht bij de delicatessenzaak van de Israëlische chef Yotam Ottolenghi . „Hij leerde me om verschillende kookregio’s met elkaar te mixen.” In november 2012 verhuisde ze naar Amsterdam. Op naar het volgende avontuur: het samenbrengen van haar liefde voor eten en literatuur.

Eenmaal hier kende ze niemand. Die ervaring verwerkte ze in haar diners. „Ik wilde iets organiseren waar je ook alleen heen kunt, maar toch in ieder geval één ding hebt om over te praten met vreemden.” Namelijk: literatuur. „Dit is een fijne manier om nieuwe mensen te leren kennen, je hebt al iets gemeen met anderen.”

Niet aan aparte tafels

Hintze houdt van eten omdat het mensen letterlijk „aan tafel krijgt”. „Bij The Bookish Banquet diners zit iedereen daarom ook bij elkaar, ik wilde geen aparte tafeltjes. Anders is er ook geen interactie.”

Maar er hoeven niet per se levendige discussies over het boek te ontstaan tijdens de diners, vindt Hintze. „Ik vind het idee van boekenclubs wel aardig, maar in praktijk vind ik ze een beetje saai. Ik hoop wel dat als mensen het eten zien, ze zich delen van het boek herinneren en erover willen praten.”

    • Judith Laanen