Opinie

    • Simone van Saarloos

24/7-respons, dit keer zonder ;)

Mijn band met KLM is inniger geworden sinds ik hier rond Kerst een column schreef over de knipogen die ik van hen per privéchat op Twitter ontving. Toen ik enige tijd later met een vraag over mijn vluchtgegevens kwam, sloot de desbetreffende computer/persoon af met ‘Dit keer zonder ;-)’ Een week daarna vroeg een verre kennis of ik een goede reis had gehad. Hoe hij dat wist? Hij kende iemand bij de klantenservice.

Je begrijpt dat ik afgelopen maandag ietwat paranoïde in het vliegtuig stapte. Acht uur zou mijn vlucht duren, acht uur met stewardessen die alles van mij wisten; in ieder geval waar ik naartoe ging en hoeveel knipogen ik blief.

In een poging niet alleen de KLM de schuld te geven van deze lichte achtervolgingswaan, ging ik na wat ik zelf misschien verkeerd deed.

In de lucht kon ik er niet naar googlen, dus mijmeren moest. Zo’n beetje vier uur van Schiphol vandaan, begreep ik dat KLM me niets had afgenomen, maar dat ik met open armen iets heb afgestaan. Namelijk de impuls om in eerste instantie zélf na te denken.

Alle kleine gedachten of dilemma’s kan ik direct uitbesteden: de chatklantenservice van KLM is 24/7 aanspreekbaar. Zodra het begin van een vraagteken kriebelt, bericht ik hen. En zo gaat het vaker. In de supermarkt (AH recepten-app: ‘Moest er nou pandan of basmati bij?’), met vrienden (iedere keer: ‘welk huisnummer woonde je ook alweer?’) en overige (aan iedereen op Twitter: ‘Is MacKeeper een goede virusscanner?’). Contact is zo gelegd, een antwoord zo voorhanden.

Je zou zeggen dat het vrijheid geeft om die kleine dingen uit te besteden. Zo hoef je er niet onnodig lang over na te denken. Afgezien van het feit dat anderen er helaas net zo over denken en iedereen dus iedereen met vragen bestookt waardoor we alsnog voortdurend met kleinigheden bezig zijn, vraag ik me ook af of we onszelf niet afhankelijk maken van nodeloze informatie, omdat vragen nu eenmaal zo vrij staat.

Eens zat ik gedurende een vlucht naast een goeroe die vertelde over de leer van mindfulness en het belang van het moment. Nu ben ik niet zo’n momentmens, maar wat hij belangrijk achtte, is hier misschien wel interessant. Hij zag gedachten en gevoelens als passanten of passagiers: ze komen even langs of reizen mee, maar verdwijnen daarna weer. Alleen zó blijf je in het moment en word je niet helemaal door een emotie of gedachte opgeslokt. Dat is vrijheid volgens hem; je gedachten laten vliegen.

Maar met de gewenning aan 24/7- respons – van klantenservice tot whatsappjes – groeit elk wissewasje dicht tot een gerichte vraag.

De kunst van het laten vervliegen wordt zo gesmoord.

Is dat erg?

Die vraag laat ik hangen, ergens boven de Atlantische Oceaan.

    • Simone van Saarloos