Column

Obama als vriend

Links: Ontwerp voor het Second Livestock-kippenhok met cilinders.Rechts: De virtuele wereld waarin Second Livestockkippen leven.

Na Kennedy is er in Nederland nooit meer een president geweest die zó populair was als Obama. Je kunt het merken aan de aan eerbied grenzende bewondering waarmee hij hier ontvangen is. Hij is zelfs de eerste president die bij ons een heuse fanclub heeft. Volgens Amerikakenner Willem Post, die te gast was bij die fanclub, komt dat doordat Obama de eerste president is die toegeeft dat Amerika het alléén niet kan redden in de wereld.

Maar voor de beveiliging van Obama had Amerika ons in het geheel niet nodig. Burgemeester Van der Laan vertelde bij Humberto Tan dat Nederland op dit vlak geen invloed had. Bij de ontvangst van andere regeringsleiders heeft Nederland een eigen inbreng, maar bij Obama krijg je „een pakket aangeboden waar je ja of nee tegen kunt zeggen”; ‘nee’ betekent dat Obama een deur verder gaat.

Van Obama pikken we het zonder morren, bij zijn voorganger Bush zou er geween en geknars van tanden zijn geweest. Het moet te maken hebben met zijn grote charisma, die uitstraling van wellevendheid, behoedzaamheid en intelligentie die vertrouwen schenkt.

Ik vergelijk hem met sommige van zijn voorgangers en benoem de primaire associaties die bij me opkomen. Johnson: sluwe vos. Nixon: boef. Reagan: joviale oom. Bush senior: kraak noch smaak. Clinton: pas op je dochter. Bush junior: bekwame autoverkoper.

Zet daar Obama tegenover: vriend voor het leven. Drones? Guantanamo Bay? Spionage? Het is allemaal waar, maar het legt het af tegen de sympathie die je voor de man voelt. Van alle genoemde presidenten is hij degene bij wie je zou onderduiken als de nood aan de man komt; bij Kennedy misschien ook wel, maar dan kun je je vrouw niet meenemen.

Ik vermoed dat we Obama ook na zijn presidentschap goed blijven volgen. Hij zal de wereld afreizen als een nieuwe Mandela met een boodschap van hoop en verzoening – die rol is hem op het lijf geschreven. Hij wordt in ieder geval geen Tony Blair, op jacht naar poen en roem.

Het klinkt alsof hij al bijna aan zijn afscheid toe is, en zo voelt het voor mij ook, want wat is nou drie jaar? In Amerika wordt al volop gesproken over zijn waarschijnlijkste opvolger: Hillary Clinton. Terwijl wij nog aan de voeten van Obama liggen, brengt The New York Times een interessant verhaal over een man die de grondslag wil leggen voor haar presidentschap.

Hij heet David Brock en hij heeft een bijzonder verleden: nog in 1993 was hij een fanatieke conservatief die verwoed de seksuele escapades van Bill Clinton in kaart bracht. Hij heeft zich enkele jaren later bekeerd en de Clintons zijn excuses aangeboden. Sindsdien is hij een vriend en adviseur van de Clintons en staat hij ook in contact met de adviseurs uit hun periode in het Witte Huis.

Brock heeft drie organisaties opgericht die voor Hillary donaties inzamelen (25 miljoen dollar in 2013) en haar moeten beschermen tegen aanvallen in de media. Wie verkeerd over haar rapporteert, zoals 60 Minutes van CBS, krijgt Brock aan zijn broek; hij dwong het station excuses en het ontslag van de betrokken journalist af. Op die manier wil Brock de Hillary-haat, die in Amerika altijd op de loer ligt, snel en effectief de kop indrukken.

Een van de vertrekken waar zijn mensen werken, is de ‘war room’ gedoopt. Democratie is oorlog geworden. Hillary zou zich weleens als een echte generaal kunnen ontpoppen, Obama zie ik meer als een legerpredikant.

Frits Abrahams