De vormfout is terug in sterke Vlaamse issuefilm

‘Vormfouten’, zo heette het tot in de jaren negentig. Overvallers, verkrachters en fraudeurs die vrijkwamen omdat een officier van justitie ergens een handtekening had vergeten te zetten. Het bleek simpel op te lossen met wat aanpassingen in de spelregels van het strafrecht.

In België is de ‘procedurefout’ nog steeds een probleem: vandaar ‘issuefilm’ Het Vonnis. Manager Luc Segers, wiens leven door gruwelijk geweld in duigen valt, neemt het recht in eigen hand als de dader door een vormfout vrij komt. Waarna de film uitmondt in een ouderwets rechtbankdrama.

Het Vonnis is een film die niets origineels doet, maar alles goed. Segers’ trauma is heftig, zijn verdriet diep, het script strak, de kwestie helder, de dialogen scherp. Ook de asynchrone verteltrant – je ziet de bloedige details van Segers’ wraak pas aan het eind – werkt prima: zo wordt de afloop nog bijna spannend. Al is dit Belgische issue hier minder relevant, de cultuur van juridische onaantastbaarheid, afschuiven en hautain negeren van de buitenwereld („De honden blaffen”) is dat wel. Niemand boet voor blunders, dat zijn ‘systeemfouten’; en dat systeem mag niet veranderen omdat procedure tot kern van de rechtsstaat is verabsoluteerd. Het Vonnis gaat misschien over Belgische toestanden, de sfeer is best bekend.

    • Coen van Zwol