Meiden van Girls moeten roer omgooien

Lena Dunham vanGirls wordt ‘stem van een generatie sterke vrouwen’ genoemd. Toch zeuren haar personages.

Vriendenclub uit Girls: Jessa (halsketting), Marnie (gele jurk), Hannah (Lena Durham), Shoshanna en Adam. Foto HBO

Halverwege het derde seizoen van de HBO-hitserie Girls bezoekt hoofdpersoon Hannah Horvath een begrafenis. Onverwacht – pas op: spoiler alert! – is haar uitgever gestorven. Vrolijk paradeert de aspirant-schrijfster rond in een zwarte jurk, opgewonden over de beroemdheden die ze ziet. Haar humeur slaat pas om als ze erachter komt dat de publicatie van haar memoires vanwege het overlijden van de jonge man is afgeblazen. Schaamteloos klampt ze zijn rouwende weduwe aan of ze haar alsjeblieft wil helpen haar boek levend te houden. „Als ik je een andere naam geef”, zegt de vrouw, „will you get the fuck out of here?” „Ja”, reageert Hannah opgelucht.

Het derde seizoen van Girls, te zien bij betaalzender HBO, begon met een nieuwe status quo: zo ongeveer alle personages werkten als barista in dezelfde koffiebar, eentje woonde bij haar moeder, eentje zat in een afkickkliniek en bijna allemaal waren ze ongelukkig in de liefde.

Dit is immers de serie die het door teleurstelling gekenmerkte verhaal van de huidige generatie twintigers vertelt: grootgebracht met de boodschap dat ze geweldig zijn en alles kunnen, en vervolgens door het leven aan de kant gezet met een veel te groot ego, het gevoel dat ze overal recht op hebben en met een studieschuld.

In de allereerste scène van seizoen één trokken de ouders van hoofdpersoon Hannah kordaat hun financiële hulp terug en sindsdien zijn Hannah (gespeeld door Lena Dunham, tevens schrijfster en regisseur) en haar vriendinnen bezig volwassen te worden.

Toch is seizoen drie het minst spannende tot nu toe. Dat zit ’m er vooral in dat de hoofdrolspeelsters nog altijd niet bereid zijn hun eisen aan het leven bij te stellen. Hannah krijgt een baan bij tijdschrift GQ, waar ze advertorials mag schrijven. Al snel krijgt ze complimenten van haar drie collega’s: Hannah zou hier nog weleens naam kunnen gaan maken. Bedankt, maar dat hoef ik niet, zegt ze schouderophalend.

Als blijkt dat haar collega’s ooit prijswinnend dichter, essayist en journalist voor The New Yorker zijn geweest, trekt ze ontsteld haar wenkbrauwen omhoog. „Maar maken jullie dan nog wel geestelijk bevredigend werk?” vraagt ze angstig, om vervolgens verslagen naar de wc te lopen en haar hoofd onder de kraan te houden.

De andere dames boeken evenmin vooruitgang. ‘Coole junk’ Jessa weigert afstand te doen van haar vrijgevochten imago als bohémienne. De naïeve studente Shoshanna is een karikatuur geworden die vragen stelt als: wat is je favoriete gebruiksvoorwerp, en zich vastklampt aan een vijftienjarenplan. Het egocentrisme van de meiden is dit seizoen opgeblazen tot ongekend formaat. Daar blijven we graag naar kijken, want ook op televisie hoeft een personage al lang niet meer aardig te zijn, weten we dankzij Tony Soprano, Walter White (Breaking Bad) en Frank Underwood (House of Cards). Om die reden loont het om de minst sympathieke van de girls in de gaten te houden: Marnie Michaels.

Marnie (Allison Williams) is de tuttige, beste vriendin van Hannah. Maar uitgerekend deze tuttebel is de eerste wier ego een beetje wordt getemperd. Ze is inmiddels zo vaak op haar bek gegaan dat ze niet anders kan. Het lukt haar niet haar zelfgemaakte, ietwat pathetische muziekclip van YouTube te krijgen. Ze ziet er belachelijk uit door een zorgvuldig geplaatst mutsje op haar hoofd, waarmee ze een nonchalance communiceert die ze helemaal niet heeft. En ze wordt voortdurend afgewezen: in haar werk, door haar moeder en in de liefde.

En dat brengt haar als eerste van de vier girls ertoe de lelijke waarheid over zichzelf onder ogen te zien. Daarvoor klopt ze aan bij Ray. „Wat is er mis met me?” vraagt Marnie, en zijn opsomming is niet mals: „Je bent veroordelend, je denkt dat je beter bent dan anderen, je bent onverdraaglijk uptight en je gebruikt mensen.” Hard, maar dieper kon ze toch al niet vallen. Ze duikt maar meteen met Ray het bed in.

Marnie doet het tegenovergestelde van Hannah: zij heeft de geïdealiseerde versie van zichzelf en van haar leven laten varen en vindt zichzelf opnieuw uit. In het veelbesproken profiel in de Amerikaanse Vogue dit voorjaar wordt Lena Dunham ‘the voice for a new generation of empowered young women’ genoemd. Maar wie van Dunhams personages is nu werkelijk empowered: degene die tegen de verdrukking in vasthoudt aan het leven dat ze zich had voorgesteld, of degene die toch maar besluit te veranderen? Misschien komen we daar in de seizoensafsluiter achter. Hoe dan ook zijn Dunhams millennials een hardleers zooitje dat met een iets kleiner ego een stuk harder zou groeien.