‘Cyrano’ als verstild liefdesgedicht

Cyrana en Roxane Foto Phile Deprez

De deur van een stacaravan zwaait open en een beeldschone, schaars geklede vrouw komt te voorschijn. Zij is Roxane, de droomvrouw van Cyrano. Over haar lichaam glijden zwoele beelden van bloesems. Vanaf een bankje kijkt Cyrano toe, ademloos; hij schikt haar pose nog bevalliger. Heuplijn meer sexy, hoofd toegenegen. Totdat de vrouw zich losmaakt uit de gestileerde betovering en een echte vrouw wordt. De man deinst terug.

Regisseur Julie Van den Berghe geeft bij gezelschap TNGent een verrassende wending aan het beroemde toneelstuk Cyrano de Bergerac (1897), de legerofficier wiens grote neus de liefde in de weg staat. Titelheld Bert Luppes acteert zijn neus, zonder dat die aangeplakt is. Hij is een schuchter, verlegen personage dat niet in staat is de werkelijke liefde te beleven. Hij leeft in de wereld van taal, van film. Als Roxane verliefd wordt op de jonge soldaat Christian, stort zijn wereld ineen. Nu moet hij zijn verlegenheid overwinnen en zet hij al zijn taalvirtuositeit in Roxane te verleiden.

Bert Luppes als Cyrano speelt een ijzersterke rol. Pas als hij zeker weet dat hij Roxane voor zich heeft gewonnen, durft hij uit te komen voor zijn neus: aan het slot draagt hij een nepperd. Naast hem is An Miller een Roxane voor wie liefde aanvankelijk synoniem is aan vertwijfeling. Totdat zij ook haar schroom overwint.

Deze Cyrano is niet zozeer een dynamisch drama, het is eerder een verstild liefdesgedicht.

    • Kester Freriks