Technisch knappe pianist Yundi klinkt soms wollig

Zou het hebben geholpen als het Muziekgebouw Eindhoven had omgeroepen dat fotograferen tijdens een pianorecital storend is? Het Chinese fenomeen Yundi (31) gebaarde zelf met een uitgestoken hand dat het wat hem betreft wel genoeg was, toch werd hij het hele concert lang op flitsen getrakteerd.

Yundi (voorheen bekend als Yundi Li, inmiddels volstaat zijn voornaam) is het gewend. In eigen land geniet hij de status van een popster en is hij na Lang Lang de populairste pianist. De zaal trok zaterdagavond dan ook veel publiek uit de Chinese gemeenschap.

Maar is Yundi’s sterrenstatus terecht? Hij oogt weinig charismatisch en communiceert nauwelijks met zijn publiek. Belangrijker: zijn spel? Daar valt wel wat op aan te merken. Zijn techniek is soms verbluffend, maar zijn vertolkingen van Chopins Nocturnes Opus 9 missen kern. Yundi laat zich te veel leiden door de melodie; de linkerhand lijkt er minder toe te doen en de gebroken akkoorden klinken als wollige klankbedjes. De spanning tussen de noten weet hij niet uit te buiten.

Ook in de sonates van Beethoven – twee hits, de Appassionata en Mondschein – lukt hem dat niet. Zijn vertolking van de eerste is aan de matte kant – de uitbarstingen zijn er wel, maar de dreiging ontbreekt volkomen. Zijn Mondscheinsonate is meer in balans, de delen lopen vloeiend in elkaar over en het Allegretto is prettig dansant. Dat hij niet hoog scoort op stijlbewustzijn is hem niet kwalijk te nemen (zijn publiek komt voor virtuoos spel), dat zijn optreden een nogal routineuze indruk maakt wel.

    • Merlijn Kerkhof