Opinie

Fuck you

Links: Ontwerp voor het Second Livestock-kippenhok met cilinders.Rechts: De virtuele wereld waarin Second Livestockkippen leven.

Wie er ook uit zijn partij zullen vertrekken, op één man kan Geert Wilders blijven bouwen: Dion Graus. „De echte ridders zullen doorgaan”, riep hij ferm. Ook de Limburgse PVV blijft Wilders steunen, zoals de burgers van Roermond massaal de partij van de dubieuze Jos van Rey kozen. Misschien wordt het tijd om Limburg uit te roepen tot de ridderlijkste provincie van Nederland.

Het was ook zaterdag een veelbewogen dag in de geschiedenis van de PVV. Toen bekend werd dat Wilders ’s avonds om zes uur een verklaring zou afleggen, ontstond overal in Nederland een kortstondig gezelschapsspel: wat gaat hij zeggen?

Het resultaat viel tegen. Eigenlijk zei hij wat autoriteiten vaak zeggen als ze in problemen zijn gekomen: hun woorden zijn verkeerd geïnterpreteerd. Hij had weliswaar ‘minder Marokkanen’ gezegd, maar hij bedoelde ‘minder criminele Marokkanen’. Waarom had hij dat dan niet meteen gezegd, werd hem gevraagd. Nou ja, je staat op het podium, en dat is geen universiteit, verweerde hij zich.

Dus als hij de volgende keer vanaf het podium roept dat hij ‘meer racisme’ wil, moeten we even afwachten of hij er een kwartiertje later in een vraaggesprek aan toevoegt: ‘vind ik kwalijk’. De media ‘is’, zoals Wilders altijd zegt, gewoon te haastig, omdat ze hem onderuit ‘wil’ halen.

De halsstarrigheid waarmee hij weigerde zijn excuses te maken, wekte alom verbazing. Maar kon hij wel zoveel anders? Hij zal voorzien hebben dat hij daarmee een groot deel van zijn trouwe aanhang bitter zou hebben teleurgesteld. Waarom zouden ze een leider steunen die zichzelf zo karakterloos verloochende? En wat had het hem opgeleverd? Hij kreeg er de ontrouwe partijgenoten niet mee terug en zijn politieke tegenstanders zouden volharden in hun scepsis.

Wilders gebruikte zaterdag veel woorden, maar in feite zei hij: „Fuck you”. Het was vanuit zijn optiek de beste beslissing, zoals ook bleek uit de gepeilde reacties van zijn achterban op zijn ‘Marokkanenspeech’: het zou hem vijf Kamerzetels kosten. Vijf maar! Dat betekent dat hij, uiteraard met uitzondering van Limburg, ongeveer heel Nederland kan ontruimen voordat hij er electoraal enige last van krijgt.

Zaterdag was ook de dag van de jaarlijkse anti-racismedemonstratie in Amsterdam. Het was er veel drukker dan anders. Ik volgde alleen het deel op het Museumplein waar alles voorspelbaar verliep, inclusief het vertoon van veel anti-Wildersborden. Pas ’s avonds zag ik op tv het bord ‘Wilders hond van Israel’; als je Wilders een plezier wilt doen met een bord, moet je zo’n tekst verzinnen.

In de kranten van zaterdag vielen de mea culpa’s van een aantal publicisten op. Zij klonken teleurgesteld, ze hadden zich vergist in Wilders, nooit eerder hadden ze beseft dat het om zo’n foute man ging. Eén van hen schreef dat hij niet begreep dat Wilders op deze manier al zijn verdiensten wilde weggooien. Het klonk alsof Wilders zich altijd als een brave misdienaar had gedragen, maar nu opeens vanaf het altaar ‘Godverdomme!’ had geroepen.

Ik moest terugdenken aan de demonstranten op het Museumplein. Hoe vaak kregen zij vroeger niet te horen dat ze naïvelingen op geitenwollen sokken waren? Hun kritiek op Wilders vond amper weerklank. Maar nu blijkt, o ironie, de naïviteit juist het andere, ‘rationele’ kamp te hebben meegesleept in het genante ontzag voor een politieke charlatan.

Frits Abrahams