‘We konden elkaar niet ondersteunen’

„Bij onze eerste ontmoeting klikte het meteen. Hij had een grappige, ondeugende blik en veel meer levenservaring dan ik, ook al was hij vijf jaar jonger. Ik kon veel van hem leren. Na vijf maanden woonden we al samen. Ik had zeven jaar alleen gewoond, en dat ik hem de hele dag om me heen kon verdragen, vond ik een goed teken.

„We hadden het leuk samen, tot de geboorte van onze dochter. Zij is meervoudig gehandicapt en dat hakte er flink in. Iedereen die zo’n kind krijgt, heeft het moeilijk, maar op den duur merkte ik dat we het niet samen moeilijk hadden, maar moeilijk in ons eentje. We konden elkaar niet meer ondersteunen. We gingen allebei een andere kant op.

„Na de geboorte van Calvin ben ik twintig kilo afgevallen en beleefde ik een soort tweede jeugd. Ik ging veel uit, terwijl Maurice studeerde. Hij vond dat geen probleem, en dat vond ik fijn, maar we dreven wel verder van elkaar af. Het bloedde gewoon dood, en we wisten niet waar het aan lag. Ik zou hem voor geen goud meer terugwillen, want het wordt nooit meer zoals het was, maar het blijft triest, vind ik.

„Twee mensen die het zo leuk hadden. Zonde. We zijn nog samen naar Berlijn geweest, als een laatste poging om het vuurtje aan te wakkeren. Het was gezellig maar verder niks. En dat kan niet, zo wil je niet verder in het leven.

„Toen kwam het moeilijkste: het aan mijn schoonouders vertellen. Zij zijn al acht jaar mijn ouders, het zijn de liefste mensen die er bestaan. Zelf heb ik geen familie meer. Het was het moeilijkste gesprek dat ik ooit heb moeten voeren. Ze hadden het niet zien aankomen. Iedereen huilen, het was heel erg. Ik zie ze nog steeds, jazeker. Dat gaat super allemaal. Kerst en Sinterklaas hebben we met zijn allen bij hen gevierd, inclusief Maurice zijn vriendin.”

Brigit Kooijman