Voor hobbyisten is hockey onbegrijpelijk geworden

De familie Luijt hockeyt. Vier zussen, alle vier met rode wangen en in trainingsbroek zondagavond bij papa en mama bij elkaar om te eten en Studio Sport te kijken. Alleen, de wedstrijdverslagen op tv sneeuwen regelmatig onder door eigen wedstrijdervaringen bij het hockey.

„Jezus, de scheids was echt een halfie.”

„Nee, die van mij dan. Die wist blijkbaar niet eens wat shadow is!”

„De scheids floot weer eens voor hoog. Wanneer dringt het nou eens door dat dat helemaal geen regel is?”

Lekker makkelijk natuurlijk, om het verlies toe te schrijven aan de slechte scheidsrechter. Alhoewel het ook niet geheel onterecht is. Want er verandert zo veel in het hockey, dat je het de scheidsrechter – een leeftijdsgenoot die net als jij ook af en toe een fluitbeurt heeft – nauwelijks kwalijk kan nemen dat ze belabberde beslissingen neemt.

Wie hockey enkel van televisie kent, merkt niet zo veel van de aangepaste regels en bepalingen. Die ziet hoogstens opeens blauw in plaats van groen kunstgras, of shoot-outs in plaats van een strafpush (penalty). Geen chaos en geen discussie op het veld. Op het allerhoogste niveau is iedereen van de allernieuwste situatie op de hoogte. In de eerste tot en met vijfde reserve klasse is dat wel een beetje anders. Wij maken er geen studie van om ons elk seizoen nóg beter te bekwamen in het doorgronden en toepassen van de spelregels. Gewoon de conditie bijhouden kost al genoeg tijd.

Voor je denkt, wat een geklaag over een sport die tenminste probeert zichzelf te verbeteren: ik ben heel blij met veel van de regels die de afgelopen jaren zijn ingevoerd. Zo’n shoot-out is leuk om te doen (binnen 8 seconden de keeper voorbij spelen) en het spel gaat veel sneller als je naar jezelf mag uitnemen (self-pass).

Maar voor ons hobbyisten is hockey vooral onbegrijpelijk geworden. De Wikipediapagina over hockey zal een van de vaakst aangepaste pagina’s zijn. Twee van onze (vele) ervaringen, om de wanorde te laten zien:

De tegenstander loopt vóór het fluitsignaal uit bij de strafcorner. Overtreding, één speler moet naar de middellijn gestuurd worden. Dat gebeurt niet.

Andere situatie: bij een lange corner neemt een teamgenoot de bal zelf, loopt vijf meter, speelt de bal de cirkel in waarna gescoord wordt. Het doelpunt wordt afgekeurd, omdat zij niet vijf meter met de bal afgelegd zou hebben.

Niet zo lang geleden hoefde niemand naar de middellijn bij te vroeg uitlopen en mocht de bal direct de cirkel ingespeeld worden in het 23-metergebied.

Vernieuwing, ja! Maar wij in de reserve derde klasse houden het niet bij. Kan iemand iets innovatiefs bedenken zodat iedereen de nieuwste regels snel en makkelijk leert kennen?