Verslaafd aan een webchef uit India

Thuiskok Marjoleine de Vos is een van de miljoenen fans van de Indiase koks op YouTube. ‘Fingerlicking good’, die groentecurry’s van Vah Chef.

YouTube chefs veroorzaken een kookstorm in Indiase keukens!”, roept een artikel op Global Village, een internationale website die nieuwsverhalen van over de hele wereld bijeenbrengt. Ik las het artikel in 360 Magazine en het bleek zo’n vrolijk stuk dat het bij mij thuis nu al dagen hevig naar Indiaas eten ruikt en de mosterdzaadjes mij knappend om de oren vliegen.

Miljoenen jonge Indiërs zouden geïnspireerd worden door het kijken naar hun landgenoten die op YouTube non-stop aan het koken zijn en laten zien hoe je biryani maakt, aloo curry of korma van eieren, om maar eens een paar dingen te noemen. Volgens het artikel op Global Village zouden ze daarmee kookboeken overbodig maken, eindelijk hoef je niet meer te interpreteren wat de schrijver bedoelt met ‘sausdikte’, dat kun je nu gewoon zien.

En inderdaad, op India Food Network laat een vrouw zien hoe stroperig de saffraansuikersaus moet zijn door een druppeltje tussen duim en wijsvinger te houden en die uit elkaar te trekken – niet te waterig, maar ook niet te dik.

Handig. Maar na een paar keer razendsnel noteren van de recepten terwijl ik naar de video’s keek waar al de gereedstaande ingrediënten met een rotgang in de pan verdwenen, besloot ik toch dat ouderwetse lijstjes op papier wel handig zijn.

Maar ho! Dit lijkt op kritiek. En ik wilde juist zeggen hoe leuk en inspirerend die Indiase video’s zijn. Helemaal verslaafd ben ik geraakt aan Vah Chef, een olijk ogende jongeman, meestal gekleed in een oranje Indiaas koksjasje die ons in het Engels toespreekt (‘my dear friends’) en wiens video’s mateloos populair zijn (zie zijn site vahrevah.com) – miljoenen kijken ernaar. Hij maakt de indruk dat alles zeer eenvoudig te bereiden is, wat ook wel waar is geloof ik, maar je moet er alleen even achter komen wat hij zoal gebruikt en waar je dat vandaan haalt. Ik had geen idee wat ‘hing’ is bijvoorbeeld. Gelukkig schreef iemand anders in de commentaren onder het recept dat dat bekend was als ‘asa foetida’. Aha! Duivelsdrek! Dat heb ik wel eens eerder in huis gehad: een sterk (‘onaangenaam’ zeggen de meeste commentaren) ruikend poeder dat gemaakt wordt uit de wortel van een schermbloemige plant en dat een smaakversterkende werking in gerechten heeft (in de richting van ui en prei). Wie wel eens Romeins (in de zin van ‘gerechten uit het Romeinse rijk’) heeft geprobeerd te koken, kent het ook.

Vah Chef roept ons dikwijls toe dat wij een ‘really awsome’, ‘mouthwatering’, ‘yummie’ recept gaan maken, en als hij proeft, zegt hij steeds ‘waf!’ waarmee hij geloof ik ‘wow’ bedoelt, maar waf! is eigenlijk wel zo aardig. Hij kijkt er zo olijk bij dat je hem al die dolle adjectieven vergeeft. En meer nog: zijn recepten zijn zo verrukkelijk dat je niets liever wil dan zien hoe hij zijn lepel wegwerpt om te demonstreren hoe ‘fingerlicking good’ dit recept is, door het op Indiase wijze met de hand naar binnen te werken.

Maar niet alleen hij, ook het meisje dat zich crazy4veggie noemt doet het prima en de wat trage dame die onder de naam Manjula haar vegetarische recepten op YouTube zette, is heel gemakkelijk te volgen. Maar Vah Chef is het inspirerendst.

‘De’ Indiase keuken bestaat natuurlijk helemaal niet, er is Noord- en Zuid-Indiaas eten, waarbij het noorden meer met verse kaas (panir) en ghee (geklaarde boter) werkt, en het zuiden meer met pepers en kokos, maar dat is maar een heel grof onderscheid. Per landstreek en bevolkingsgroep worden er verschillende kruidenmengsels gebruikt en al snel merk je hoe merkwaardig het is dat wij tegen bijna elk Indiaas, ja zelfs tegen bijna elk Aziatisch gerecht, ‘curry’ zijn gaan zeggen in navolging van de Britten.

Kerrie

Curry bestaat niet in India, wat bestaat is ‘kari’ en dat is een saus die bij rijst en groenten gegeten wordt. Kerrie, in de zin van het gele poeder uit een potje dat bij ons vooral aan kip en bloemkool een Indiaas tintje moest geven, bestaat er ook niet. Per gerecht worden specerijen toegevoegd, al zijn dat wel vaak de specerijen die ook in kerrie zitten: komijn, koriander, kurkuma of geelwortel, fenegriek, kardemom, gember.

Hoewel ‘de’ Indiase keuken dus niet bestaat, is het wel zo dat veel van de gerechten waar je in eerste instantie op stuit dezelfde ingrediënten bevatten: mosterdpoeder, komijnzaad, verse koriander en korianderzaad, en verder vooral gebakken ui, knoflook en gember, en dikwijls stukjes tomaat. Knoflook en gember worden zo veel gebruikt, dat je in India gemberknoflookpasta kunt krijgen die de koks geregeld gebruiken, maar niemand weerhoudt ons ervan om zelf gember en knoflook fijn te hakken – Vah Chef zei op een van zijn video’s zelfs dat hij dat eigenlijk prefereerde.

Het is verbluffend en opwindend hoe snel je met Indiase specerijen groentegerechten opwindend en feestelijk kunt maken. Ik maakte bloemkool met aardappel en tuinbonen, gewoon omdat ik die nu eenmaal had, en spitskool met doperwten en kip met venkelzaad en peper en kokosmelk en concludeerde dat die miljoenen jonge Indiërs gelijk hebben. Verrukkelijk eten. Waf!

    • Marjoleine de Vos
    • Holger Niehaus