Droogboeketjes en mandflesjes

Harold Hamersma was jurylid bij een verkiezing van de beste Italiaanse restaurantwijnen.

Rood, wit en soms rosé, Annick Schreuder, 19,99 euro . De Bezige Bij.

De culinaire carrière van Moshik Roth is nederig begonnen. De chef-kok die een eenvoudig pannenkoekhuis in Overveen naar twee Michelinsterren (’t Brouwerskolkje) wist te koken en ze behield toen hij zijn activiteiten naar Amsterdam verplaatste (&Samhoud Places), is in een pizzeria begonnen. Als autodidact vond hij in 1995 in de hoofdstad een baantje bij ‘een nep-Italiaans restaurant’, zoals hij het later eens omschreef.

Ook ik had er zo eentje op de hoek. En niets ten nadele van de Egyptische uitbater, maar het enige wat echt Italiaans was, was de muziek van Eros Ramazzotti. De lange muur in de zaak bood uitzicht op een slecht geschilderd Toscaans landschap. Aan het plafond bungelden tientallen sfeerverhogende mandflesjes chianti. En ook de emballage van de witte verdicchio had een tweede leven gekregen: op de tafels fungeerden de karakteristieke, amforavormige flessen als vazen voor eroderende droogboeketjes. Niet dat deze twee beroemde Italiaanse wijnen er op de wijnkaart stonden. De Egyptische kijk op la bella vita voorzag louter in huiswijn die enigszins stiekem in de keuken in karafjes werd overgeschonken vanuit beangstigende tweeliterflessen. Land van herkomst: onbekend.

Overigens weerhield dit mij er niet van om er af en toe toch aan te schuiven: je kon er een puike pizza eten. Maar dat deed ik niet eerder dan nadat ik thuis eerst had ingedronken.

Blinde proeverij

Afgelopen week kwamen deze herinneringen boven toen ik jurylid was bij de Italiaanse huiswijnverkiezing, voor de tweede keer geïnitieerd door A Tavola, ‘de eerste en enige restaurantgids met een selectie van de beste en betere Italiaanse restaurants van Nederland’. Aldus proefde ik tijdens een blinde proeverij in totaal rond de vijftig witte en rode wijnen, ingestuurd in vier restaurantprijscategorieën: tot twintig, vijfentwintig en dertig euro, en duurder. En al was er volgens het proefformulier sprake van louter ‘finalisten’ de wijnkwaliteit ontsteeg af en toe toch niet die van ‘een nep-Italiaan’.

Ik noteerde bij een goedkope witter ‘stilstaand water in de zomer met dode koe’. In de categorie rood tot vijfentwintig euro leek het of er een fles nagellakremover was ingestuurd. Bij een overbelegen rode uit de categorie tot dertig euro meende ik even dat deze afkomstig was uit een recent blootgelegde wijnkelder in Pompeï.

Maar niet geklaagd: het ging om de beste. En volgens het verslag van juryvoorzitter Fred Nijhuis verschilde het dertienkoppige proefpanel daarover nauwelijks van mening: alle winnaars waren met een grote meerderheid van stemmen gekozen. Zodoende weet u dat u nu zonder gevaar voor de smaakpapillen Raphael, Verdicchio dei Castelli di Jesi Classico bij ’t Raedthuys in Sint Maartensdijk kunt bestellen. En bij Due Napoletani in Amsterdam de rode Cantina Offida, Rosso Piceno, de winnende wijnen in de prijsklasse tot twintig euro. Wie maximaal vijf euro meer wenst uit te geven, zit goed bij La Terrazza, Bergen (NH), waar als witte huiswijn is gekozen voor Villa Solais, Santadi, vermentino di Sardegna. Wijnbar Via Mucca in Maastricht werd winnaar rood met de inzending van Serre, Cantine Due Palme, van de mysterieuze susumaniello-druif uit het Zuid-Italiaanse Salento.

Amsterdam kende twee winnaars in de categorie tot dertig euro. Het nieuwe restaurant 5&33 heeft l’Elfo, een pinot grigio uit Veneto, open staan. En Vasso schenkt als rood Chiaramonte, Firriato van de nero d’avola, een druif die het zo fijn doet op Sicilië.

In de buitencategorie strijkt Maastricht daarentegen weer met de hoogste eer. En nota bene op één adres: Anna’s Restaurant legde met zowel de witte Tormaresca, chardonnay uit Puglia, als de rode Tormaresca NèPriCa beslag op de eerste plek. En ter geruststelling: Anna is een echte Italiaanse.

    • Harold Hamersma