Doorbraak zonnepanelen en de Groene Paradox

Experimentele zonnecellen van het voordelige materiaal perovskiet zijn door tijdschrift Science betiteld als doorbraak van het jaar. De efficiëntie van deze cel is hoger dan die van de silicium zonnecel. Wat te doen, nu ik overweeg om zonnepanelen op mijn dak te plaatsen?

Toen ik halverwege de jaren zeventig voor ingenieur studeerde was mijn favoriete docent een morsige, dikke Brit, gekleed in het jasje van Olivier B. Bommel en korte broek. Hij nam me mee in zijn tuin om een zelfgemaakte windmolen te demonstreren. Onder zijn enthousiasmerende invloed heb ik toen een zonnepaneel ontworpen voor ontwikkelingslanden. Het moest goedkoop zijn en hitte kunnen bewaren om bijvoorbeeld energie mee op te wekken. Mijn belabberde poging tot alternatieve technologie kwam neer op het bevestigen van een donkerkleurige tuinslang op het dak, wat er uitzag als de darmen in je buik. Net zoals donkere kleren houdt die warmte vast.

In plaats van een simpele warmtecollecteur richt men tegenwoordig silicium-zonnepanelen met een fors aantal photovoltaische zonnecellen op het zuiden om elektriciteit op te wekken. Dat geeft een rendement van zo’n 15 procent. Met subsidie verdient een gezin van 4 personen de kosten terug binnen gemiddeld 7 jaar. Maar we staan aan de vooravond van een technologische doorbraak waardoor het rendement hoger en de subsidie minder kan.

De doorbraak betreft de ontwikkeling van photovoltaische zonnecellen gemaakt van perovskiet die beloven de efficiëntie minstens te verdubbelen. Zonne-energie wordt dan wel heel goedkoop. Helaas betekent dit dat veel mensen zullen wachten met het installeren van zonnepanelen totdat die doorbraak daadwerkelijk voorhanden is. Dat de anticipatie van een groene doorbraak veel mensen afhoudt in bestaande groene technologie te investeren is een voorbeeld van de Groene Paradox.

Heeft u ook een vraag? mail naar groen@nrc.nl of twitter @GroenNRC