Haal die paaldanseres met stiletto’s toch weg

Jan Kuitenbrouwer

Vraag iemand die niet zo héél goed heeft opgelet waar deze verkiezingen over gingen, en het antwoord zal ongeveer zijn: ‘Eh, ze hebben iets gedaan, iets met gemeenten en verantwoordelijkheden, dat schijnt eigenlijk niet te kunnen, of in elk geval het is heel ingewikkeld, en hoe moet je nu voorkomen dat het een chaos wordt.’

Was politiek ooit het formuleren van antwoorden op wat het land doet, tegenwoordig is zij vooral op zoek naar antwoorden op wat de politiek zelf doet. Politiek is het oplossen van door de politiek veroorzaakte problemen. En in plaats van over de oplossing van het probleem, praat de politiek over het probleem van de oplossing.

Aan het weer lag het in elk geval niet, er hing een haast feestelijke sfeer rond ons stembureau, vanouds gevestigd in de openbare leeszaal. Ik kwam een buurvrouw tegen.

‘Zo, burgerplicht weer gedaan?’ zei ik. Ze keek me ernstig aan. ‘Het is een récht, Jan, een récht.’

De rest van de dag speelde dat zinnetje door m’n hoofd. Zij heeft gelijk, zij heeft volkomen gelijk! Ik zie het ook eigenlijk als een recht, een voorrecht, en ondanks die heerlijke zonnestralen en gezellige drukte voelde het niet zo, maar als een plicht. Als het keihard geregend had was ik misschien wel niet gegaan. En wat is het antwoord van de politiek? Je kon dit jaar stemmen bovenin vuurtorens en onderin duikboten, tussen de nijlpaarden in Artis of in de Tweede Kamer met live muziek erbij, alle strategieën werden ingezet die tegenwoordig bij alles worden ingezet dat eigenlijk niet leuk is, zo vaak en zo geijkt dat ze een waarmerk in zichzelf zijn geworden voor dingen die niet leuk zijn. Het is the road to perdition: langzaam gaat de politiek de weg van alle vermaak.

Bij het multi-debat van de NOS op dinsdagavond werd een van de sessies gepresenteerd door een NOS-medewerkster die er in haar spraypants en stilletto’s bij stond als een paaldanseres op zondag.

De kandidaten hadden allemaal de weg naar de blauwe pakken van Oger gevonden, de juiste kapper en een goede mediacoach. Afgezien van Roemer, die nog wel eens verstrikt raakt in een bijzin, werd er gesproken alsof het gedrukt stond. Maar gedrukt zoals een middelmatig opstel dat zonder één doorhaling uit de printer rolt. Vorm onder controle, inhoud ondergeschikt.

Ik kreeg heimwee naar morsige, mompelende politici met roos op de schouders van hun verkeerde jasjes en zelfgeknipt haar, slechts gevolgd door een handjevol serieus geïnteresseerden. In plaats van deze geperfectioneerde communicatiekermis. Alle drempels zorgvuldig weggewerkt, overal wenkend licht en charmante assistentes. Mensen mensen, kom binnen! Nieuwe ronde nieuwe kansen! Als de zweefmolen en de suikerspin op volle toeren draaien, als het bezoekersaantal op z’n hoogst is, neemt de terrorist zijn kans waar. En is die hele kermis slechts een willoos medium van verderf.