Column

Gratis beauty

Ik was een van die cynici die niet wisten of ze wel zouden gaan stemmen. Ik wist alleen dat ik gebruik wilde maken van de Stempas Actie van de gemeente Amsterdam: korting op vertoon van je stempas bij winkeliers en cafés. Gratis koekjes om stemmers te lokken. Belachelijke actie, leek me, en een laatste stuiptrekking van de democratie – maar ja, gratis is wel gratis.

Op de Postjesweg bij mij in de Baarsjes moest je goed zoeken naar ondernemers die meededen. Niet Snackpoint Break Even. Niet acupunctuurpraktijk China Medic (‘Pijnloos behandeling – opzienbaarlijke resultaat’). Niet de Indiase wasserette annex kledingreparatiebedrijf annex schoonheidssalon. „Korting?” zei Mehmet van Regenboog Fournituren. „Hele grote korting!”. Hij wees op zijn etalage: tot wel 40 procent! Alles moest weg.

Maar bij Kwaliteitspoelier Kip Lekker was het raak. Omar wees me op een poster van de stempasactie: ‘Kokosolie, van € 7,50 voor maar € 4,00’. En warempel, ook Bakkerij Dekker (‘Da’s pas lekker’) deed mee. Net als koffietent de Postkamer. Of bakker Baran: daar kocht ik een zak Turkse koekjes: normaal 2 euro, maar met stempas slechts 1,80 euro. En toen moest de grootste klapper nog komen.

De Postjesweg is zo’n knipperlichtstraat waar winkeltjes komen en gaan. ‘Hier komt een beautysalon’, stond er bijvoorbeeld wekenlang, handgeschreven, op de pui van een voormalig Marokkaans meubelzaakje. De salon bleek inmiddels geopend.

Alle muren waren nu smetteloos wit gesausd. Wit meubilair. Witte desk. Alleen de orchideeën op de witte tafel waren paars. En daar verscheen eigenaresse Nahide, ook in het wit. Ze deed aan epileren, harsen, laseren. En lichaamsmassage, alleen voor vrouwen.

Toen de ‘straatmanager’ van de gemeente haar op de stempasactie wees, was ze meteen om, zei Nahide. „Als ondernemer wil je wat betekenen voor je buurt.” Haar poster zei: ‘Tweede behandeling kado!’. Zelfs de duurste behandeling (ontharen van borst en buik bij mannen, voor € 275 euro) viel onder de kortingsactie. „Cliënten zeiden me: ‘het is gewoon te véél wat jij weggeeft’. Maar ik vind: iedereen moet ervan kunnen profiteren.”

Haar cliënten had ze die ochtend nog een herinnering van de actie gestuurd. „Ook om ze even wakker te schudden: ga stemmen!” Zelf had ze ’s ochtends vroeg al gestemd. „Wat ik heel vaak hoor: ‘politiek, ach, dat zijn alleen maar woorden’. Maar ik zeg: vind je parkeren te duur? Ga stemmen. Meer groen in de omgeving? Lagere huren? Ga stemmen. Klagen brengt je nergens. En als je niet stemt, mag je niet klagen.”

Wie zou bestand zijn tegen zo veel idealisme?

Nadat ik had gestemd, at ik op het pleintje bij een leegstaand restaurant mijn Turkse koekjes. Even verderop dronk een jongen energiedrank. Steeds als hij een teug nam, schitterde de zon in het aluminium – een scherp en volmaakt lentelicht.

Thijs Kleinpaste schreef laatst, terecht, dat politiek potsierlijk is geworden. Jongeren zouden hun heil nu zoeken bij bijvoorbeeld idealistische internetondernemers. Ik hoop dat ze ook eens gaan kijken bij Nahide van de schoonheidssalon. Ze gaat haar stoepje opfleuren met grote bloembakken, vertelde ze me. Ze geeft de hele straat een gratis beautybehandeling.