De liefde van desperado’s

Drama //

Ain’t Them Bodies Saints

Minder sexy dan Bonnie en Clyde, maar ook levend op het scherp van de snede. „We hebben gedaan wat we hebben gedaan, en dat is wie we zijn.” Dat schrijft mislukte overvaller Bob vanuit een Texaanse gevangenis aan zijn geliefde Ruth. Hun liefde is groot. Zoals alleen de liefde van desperado’s dat kan zijn. Bob zit in de gevangenis voor een schot dat Ruth loste. Zij zit thuis en zorgt voor het kind dat in vrijheid geboren kon worden en laat zich gelaten de avances welgevallen van de plaatselijke sheriff, die weet óf vermoedt óf niet in de gaten heeft dat Ruth hem neerschoot. Dan ontsnapt Bob.

Ain’t Them Bodies Saints is een noodlotsdrama pur sang, over personages van wie je nooit zeker weet wat ze denken en voelen, zo ingenieus heeft regisseur/scenarist David Lowery de plot uitgebeend tot er bijna alleen nog maar sfeer en doem over zijn gebleven. Geen wonder dus dat zijn eerste speelfilm doet denken aan het werk van Terrence Malick: Ain’t Them Bodies Saints heeft dezelfde pastorale sfeer. De cameravoering van Bradford Young, een ware ‘cineschilder’, en de minimalistische soundtrack vertellen meer dan woorden of psychologie ooit zouden kunnen. Hoe eenzaam deze geliefden bijvoorbeeld zijn: we zien ze meer alleen dan samen. En hoe eenzaamheid misschien wel een harde kern is van alle liefdes. En dat alles raakt natuurlijk. Trefzeker. Net naast het hart. Romantisch en gevaarlijk.

    • Dana Linssen