Nieuwe baas Imtech: Ik voel me totaal niet onder curatele staan

Onder druk van de banken moet de topman van Imtech de enorme schuld van het bedrijf zien te halveren.

Het enige goede nieuws over 2013 is „dat het voorbij is”. Zo kijkt Gerard van de Aast terug op het jaar waarin hij aantrad als topman van installatiebedrijf Imtech. Hij trof grootschalige fraude aan in Duitsland en Polen, vond woeste aandeelhouders tegenover zich, schrapte 2.300 banen, werd geconfronteerd met nieuwe fraude – nu in Zwitserland – en moest gisteren een recordverlies van 700 miljoen euro presenteren.

Een bestuursvoorzitter kan een lekkerder eerste jaar hebben.

Dit jaar, zijn tweede, wacht Van de Aast weer een zware klus: de schuld van 745 miljoen euro afbouwen. Dat heeft Imtech afgesproken met zijn 35 financiers. Die zitten er bovenop: in ruil voor soepeler afspraken over leningen zijn de rentes opgeschroefd en moet de schuld binnen anderhalf jaar met 400 miljoen euro omlaag. Lukt dat niet, dan leggen de geldschieters beslag op een deel van de onderneming en komt het bedrijf in feite in hun handen.

Voelt u zich onder curatele staan?

„Nee. In het geheel niet. De nieuwe afspraken geven tijd en ruimte om ons herstelplan uit te voeren. Daar hangt inderdaad alleen wel een prijskaartje aan. Maar dat is, gezien onze hoeveelheid schuld, wel begrijpelijk.”

Vierhonderd miljoen euro is veel geld – is zo’n hoog in zo’n korte tijd een idee van de banken?

„Nee, dat idee komt van ons. De banken zeiden wel: dan willen we ook dat u zich daaraan committeert. Daar zijn die afspraken voor. Die moeten we dus nakomen. Maar daar hoeven ze weinig zorgen over te hebben, hoor.”

Hoe gaat u 400 miljoen euro vinden?

„We onderzoeken alle opties. Het verkopen van bedrijfsonderdelen is een mogelijkheid. Een andere mogelijkheid is om extra geld op te halen op de kapitaalmarkt.”

Afgelopen zomer was er ook al een aandelenuitgifte. Pikken aandeelhouders dat nog een keer?

„Dan zal ik met een goed doortimmerd verhaal moeten komen. Maar inderdaad: de aandeelhouders hebben uiteindelijk het laatste woord.”

Van de Aast volgde vorig jaar februari René van der Bruggen op – die moest voortijdig met pensioen. Ook financieel directeur Boudewijn Gerner moest begin vorig jaar opstappen. Als raad van bestuur waren zij eindverantwoordelijk voor de frauduleuze praktijken over de grens. Desgevraagd stortten Van der Bruggen en Gerner hun bonussen over 2010 en 2011 terug. Maar ondertussen heeft Gerner wél het hele afgelopen jaar op de loonlijst van Imtech gestaan als ‘adviseur’, blijkt uit het jaarverslag – voor een half miljoen euro.

Hoeveel adviezen heeft Gerner voor dat bedrag gegeven?

„Nul.”

Hij heeft zijn diensten ook niet aangeboden?

„Nee. En wij hebben er ook niet om gevraagd.”

Dat is een dure adviseur.

„Ja. De heer Gerner is direct afgetreden toen de eerste problemen bekend werden – die leken zich toen nog te beperken tot Polen. Op basis van die kennis is met hem afgesproken dat hij de rest van het jaar zou aanblijven als adviseur. Inmiddels is hij wel uit dienst.”

U stuurde alle managers op een cursus bedrijfsethiek – uzelf ook, neem ik aan. Wat heeft u geleerd?

„Ik heb geleerd dat ethiek niet altijd zo simpel is. We kregen dilemma’s voorgelegd. Bijvoorbeeld: mag een bouwteam verzameld oud ijzer verkopen en van de opbrengst gezamenlijk gaan barbecuen? Nee dus.”

Dit klinkt als huis-tuin-en-keukencorruptie. Wordt miljoenenfraude met zo’n cursus voorkomen?

„De ellende met dit soort problemen is dat het altijd klein begint. Het begint niet met miljoenenfraude, maar het is een glijdende schaal. Een hoop dingen zijn natuurlijk simpel – een werknemer mag niet stelen van zijn baas. Maar soms ligt het dus ingewikkelder. Dáárover moet onderlinge discussie ontstaan.”

    • Teri van der Heijden