Koninklijke ster laat machtige soulstem horen

Foto Robin Harper/ Parkwood Entertainment/ PictureGroup)

Dat Superman eigenlijk een vrouw is, is inmiddels bekend. Ze is 32, afkomstig uit Houston, Texas, kan dansen, zingen, produceren en regisseren, en doet dit alles met bijna bovenmenselijke beheersing. En schoonheid.

De manier waarop Beyoncé Knowles haar onberispelijke soulstem laat schallen terwijl ze haar lichaam in tot op heden ongekende vormen dwingt is opwindend en inventief. Van alle hedendaagse popsterren heeft Beyoncé inmiddels het hoogste werktempo en houdt ze de touwtjes het strakst in handen.

Op het podium in het uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam stond gisteravond een koninklijke ster die haar hofhouding voorging in scherpe choreografieën die ook grappig mochten zijn, als van een kind dat een vliegtuig nadoet. Ze hurkte en sprong, en wisselde tussendoor van houthakkershemd naar glittercatsuit naar mini-jurk naar hotpants. En die machtige stem haperde nooit.

Anders dan bijvoorbeeld Madonna gebruikt Beyoncé geen decors of theatrale elementen. Zang en dans staan centraal. Het podium was in twee etages verdeeld, voorop stonden Beyoncé en haar danseressen, boven speelden elf muzikanten, onder wie een blazerstrio en achtergrondzangeressen. Dit leger van – vrouwelijke – muzikanten gaf, ook visueel, een imposante omlijsting aan het optreden. Beyoncé verscheen soms op een lange loopplank in de zaal, steeds precies boven een ventilator die haar heuplange lokken liet wapperen.

Het optreden was een bewerking van het concert dat ze hier een jaar geleden gaf. Verschil met vorig jaar is dat Beyoncé net een nieuwe cd heeft gemaakt, waar ze een groot deel van dit optreden aan wijdde. De nummers van Beyoncé hebben een andere stijl dan de hoekige ritmes van Single Ladies of Naughty Girl of de opwinding van – het hier voor de helft gespeelde – Crazy In Love. De sfeer van de nieuwe liedjes is duister, met onheilspellend gezoem, en beats als zwart fluweel.

Die vernieuwing is gewaagd. Gisteravond bleken niet alle nummers even toegankelijk, maar de mysterieuze ballad Drunk In Love kreeg ook live een prachtige uitvoering, met Beyoncé eenzaam kronkelend op een stoel.

Het enige wat ontbrak, en wat je van een zangeres op haar niveau langzamerhand zou verwachten, was een visie. Tijdens de eerste nummers werden teksten geprojecteerd over economische en politieke gelijkheid tussen de seksen. Even leek het alsof Beyoncé de zaal, goeddeels gevuld met tienermeisjes, deelgenoot wilde maken van haar levensbeschouwing. Maar al snel werd de boodschap weer vergeten. Hier draaide het om esthetiek.

    • Hester Carvalho