‘Ik ga verder waar Malick ophoudt’

De jonge regisseur maakte een oud ogende gangsterfilm, gesitueerd op het platteland. „Gebrekkige technologie creëert juist een bepaalde schoonheid.”

Rooney Mara enCasey Affleck zijn in handen gevallen van de sherrif.

Soms kan het ineens snel gaan in een carrière. Regisseur David Lowery viel op bij het William Morris Agency met zijn korte film Pioneer en het machtige agentschap schiep vervolgens de mogelijkheden voor hem om zijn eerste lange speelfilm te maken, met acteurs van naam als Casey Affleck en Rooney Mara, die binnen een jaar na die eerste ontmoeting in première ging op het Sundance Festival. Aint Them Bodies Saints is een nostalgisch ogende pseudowestern over een crimineel die uit de gevangenis ontsnapt om zich te herenigen met zijn grote liefde. Met zijn voorkeur voor het dorpse, echte Amerika, de sepiakleuren en het teruggrijpen op het werk van Terrence Malick, is de film een typische voorbeeld van de Sundanceschool in de Amerikaanse indiefilm, die ook weleens onder vuur ligt vanwege het conformisme van de stijl.

Lowery ziet dat zelf meer als een soort tijdloosheid, waarnaar hij streefde met de film. „De film speelt zich af in de jaren zeventig, maar het hadden evengoed de jaren vijftig kunnen zijn, of zelfs de jaren twintig. Toen we de dorpen en gehuchten gingen bekijken waar de film zich zou afspelen, bleken die er veel ouder uit te zien dan de jaren zeventig. De mensen dragen ook nog steeds dezelfde spijkerbroeken en laarzen die ze al generaties lang dragen. Je komt in een heel opwindende schemerzone terecht in sommige delen van Amerika, waar je echt niet kunt zien in welk tijdperk we leven. Dat hebben we gebruikt, waardoor de film zich eigenlijk afspeelt in een soort ongedefinieerd verleden. De film speelt zich af in zijn eigen, geïsoleerde wereld. Zo werkt ons geheugen volgens mij ook. We halen voortdurend de volgorde van gebeurtenissen door elkaar. Ik wilde dat de film ook zo zou overkomen: als een herinnering in je hoofd.”

De film sluit aan bij een wijdverbreide hang naar nostalgie in de hedendaagse cultuur, met apps als Instagram die foto’s ‘oud’ kunnen maken. „Nostalgie is momenteel heel krachtig, het is ook makkelijker dan ooit om nostalgische beeldtaal te faken. Maar ik wilde de film echt zo maken zoals films dertig jaar geleden werden gemaakt, met oude apparatuur die al heel lang meegaat. Technologie die eerst door de beperkingen eigenlijk niet zo goed was, of niet goed genoeg, krijgt een bepaalde schoonheid door het verstrijken van de tijd. Ik wilde een film maken met dezelfde sfeer als een oude folksong.”

Beroemde films als Bonnie and Clyde en Badlands zijn een duidelijk referentiepunt. „Mijn film vertelt eigenlijk wat er met de personages van Badlands gebeurt nadat die film afgelopen is. Ik had die film gezien toen ik jong was en ik heb hem pas teruggezien nadat ik mij eigen film had geschreven. Maar de film zit ergens diep in je onderbewustzijn, dat komt vanzelf boven. Daar hoef je niks voor te doen.

„Wat ik wilde doen is mythische archetypen gebruiken, en ze laten transformeren tot echte mensen. Dat is misschien niet helemaal zo met de mannen in de film. Maar de vrouw, Ruth, is wel een echt personage dat met echte problemen te maken heeft. Ze praat niet veel, ze doet geen grandioze uitspraken. Ze leidt een normaal dagelijks leven. Daardoor vormt ze de menselijke kern van de film. Maar dat gebeurde allemaal pas tijdens de opnamen, door de manier waarop Rooney Mara haar gestalte geeft. Dat was voor mij heel ontroerend te zien. Soms zie je zelf pas achteraf waar de film eigenlijk over gaat.”