Een makkelijk mens drinkt bloemkoolwijn

Vroeger haalde ik als kleine jongen op zaterdagavond klokslag zes opgelucht adem. Dan kwam er avondmaaltijd op tafel bestaande uit brood met vleeswaren van Loekie, een delicatessenwinkel die destijds nog een filiaal in de Amsterdamse Ferdinand Bolstraat had. Ik kon dan weer aansterken na een week gastronomische ontberingen: mijn moeder presteerde het zelfs om water te laten aanbranden.

Bij mijn jongere broer en ik circuleert de grap dat wij van de hongerdood zijn gered, omdat mijn vader op vrij jonge leeftijd werd afgekeurd en kokende huisman werd.

De arbeidsongeschikte metaalarbeider bleek een uiterst vaardige kok. Hij liet mijn moeder zien dat sudderlapjes wat langer op het vuur moesten in plaats van deze slechts om en om te bakken. Dat kaasfondue beter smaakte als deze met droge witte wijn werd gemaakt in plaats van met mierzoete. En dat saus zonder klonten veel lekkerder was op bloemkool die bovendien niet tot een half vloeibaar-vaste materie was gekookt.

Toch hield hij dermate veel van haar dat hij ons nooit eerder van tafel liet gaan, voordat we ons bord leeg hadden gegeten. Het waren soms lange avonden.

Onze kinderen treffen het. Met zo’n opa en oma overigens. (‘Opa, maak je weer eens viskoekjes?’) En met een moeder die een uitstekende kok is. Met plezier eten zij haar bloemkool. Ik ook trouwens. Zij maakt er onder andere een uitstekende vegetarische curry van.

Net zoals bij mijn NRC-collega Vreugdenhil - die de afgelopen tijd ook al zo bezig is geweest met bloemkool (zie onder andere haar bijdrage van 15 en 19 maart) - is het recept niet van haarzelf. Zij heeft het uit het boek Smart Cooking Light van onze volslanke vriend Julius Jaspers. (Laat u niet afschrikken door de omslag.)

Mijn taak is om er een bijpassende wijn bij uit te zoeken. Aldus zette ik er al eens pure, ronde, gulle marsanne uit de Rhône naast. Kruidige, zonnige Zuid-Franse blends met grenache blanc, roussanne en vermentino. Off dry chenin blanc uit de Loire.

Om uiteindelijk een verre Argentijn te kronen tot de officieuze bloemkoolcurrywijn: Chakana Torrontés 2012 uit Lujan de Cuyo (Les Génereux. ± € 8,00).

Het is wit dat ik niet snel ‘los’ zou drinken, maar dat een superieur een-tweetje vormt met de curry. Breed uitwaaierend en exotisch. Druivigheid, een marsepeinvleug, bloemig, kruidig en een gemberpeperzoet.

Ik ben benieuwd hoe mijn moeder ‘m vindt. Lekker waarschijnlijk. Niet in de laatste plaats omdat een van haar vele standaarduitspraken is: ‘Ach, ik ben zo’n makkelijk mens.’

    • Harold Hamersma