‘De vrouw wil een man, de man wil vrouwen’

‘Cheatin’’, opening van het HAFF, is Romeo en Julia nadat ze getrouwd zijn, aldus animator Bill Plympton. „Mannen willen in het rond neuken, en de mode-industrie is daarop het antwoord.”

Een film Cheatin’ noemen en dan zeggen dat hij over de ‘romance van de eeuw’ gaat, „een grote liefde zoals Adam en Eva, Pocahontas en John Smith, Romeo en Julia”, zoals animatiefilmer en tekenaar Bill Plympton beweert: dát is nog eens bedrieglijk. En bedriegen is precies wat hem voor ogen stond toen hij met Cheatin’ begon, de film die deze week het Holland Animation Film Festival opent.

Cheatin’ is een film over overspel en bedrog, over seksuele fantasieën en erotische verlangens. Maar hij gaat ook over droom en daad, en hoe die twee elkaar in de weg kunnen staan en hoe je gedachten je misschien nog wel het meeste bedriegen. Als hij al over Romeo en Julia gaat, dan gaat hij over Romeo en Julia als ze getrouwd zijn. En hoe ze elke ochtend boven de broodrooster en de koffie dromen van hun eigen en andere grote liefdes.

Plympton schiep daarvoor het liefdeskoppel Jake en Ella. Die als ze elkaar in de botsautootjes op de kermis ontmoeten niet alleen letterlijk tegen elkaar kunnen knallen, maar daarbij ook zoveel elektrische vonken laten overslaan dat je er een hartstilstand van zou krijgen. 400.000 portloodtekeningen maakte hij in totaal om hun verhaal te vertellen. „Cheatin’ is de anti-Disney”, vertelt hij aan de telefoon uit New York. „Handgetekend, 2D, niet voor kinderen, en niet met de computer gladgestreken. Ik hou niet van perfectie. Ik ben geen machine. Ik maak fouten, maar fouten zijn een bron voor creativiteit, voor innovatie. Dat komt vast en zeker omdat ik mijn tekencarrière als karikaturist begonnen ben. Wist je dat ik de torso van Jake op mijn eigen lichaam heb gemodelleerd?”

Eh, nee, ik ken eigenlijk alleen portretfoto’s van u. Maar Jake is nogal gespierd en breedgeschouderd toch?

„Hahahahaha. Jake lijkt uiterlijk geen spat op mij. Hij is een karikatuur en een archetype. Cheatin’ gaat over een typische liefdesrelatie: eerst is alles rozengeur en maneschijn, de verliefdheid, de wittebroodsweken, dan komt de sleur erin of de angst om de ander te verliezen.

„Maar de film breekt met dat schema doordat al die stadia op surrealistische en bizarre manieren in elkaar overgaan, zodat je nooit helemaal weet wat nou droom is of fantasie, of echt waar. De ideale manier om seksuele fantasieën te onderzoeken, om lust, liefde, passie, seks en sensualiteit te laten zien, en hoe nauw al die emoties met elkaar verbonden zijn.

„Eigenlijk gaan al mijn films over transformaties. Van de ene werkelijkheid in de andere. Ik hou ervan om in mijn werk te experimenteren. Met perspectief, met de wetten van tijd en ruimte, en met manieren om verhalen te vertellen. Daarom teken ik ook alles met de hand. De mooiste dingen ontstaan als je maar zo’n beetje zit te krabbelen. Er zijn eigenlijk geen grenzen aan wat je kunt tekenen.

Cheatin’ gaat ook over de grenzen van het lichaam, en de grenzeloosheid van je gevoelens. Daarom zoek ik ook naar een vloeiende stijl, waarin je als het ware het lichaam in kunt gaan, iemands oog in kunt gaan en worden wat hij ziet. Als ik personages verzin, dan wil ik helemaal in ze kruipen. Ik wil dat mijn werk grillig en onvoorspelbaar is.”

Cheatin’ doorloopt alle stadia van de liefde. Volgens de titel gaat hij over bedrog. Maar wie wordt er nou eigenlijk bedrogen?

„Ella denk ik. Als we haar ontmoeten dan is ze een boekenwurm. Groen en bleu. Nog nooit gekust. En dan ontmoet ze Jake, een Marlon Brando-achtige held, en gaat haar hart open, als een bloem, of een schatkist. Eerst is haar hart nog te klein voor deze enorme liefde. Maar langzamerhand wordt het groot genoeg. Maar Cheatin’ is niet alleen maar een sprookje. Aanvankelijk heb ik me laten inspireren door film noir uit het klassieke Hollywood, Double Indemnity en andere verhalen van James M. Cain, waarin fatale vrouwen ook heel bedrieglijk kunnen zijn. Maar uiteindelijk is Cheatin’ denk ik een blije film geworden, met een gelukkig einde. Want het liefste van alles wil ik mensen aan het lachen maken. Dat vind ik een belangrijke emotie. Mensen hebben humor nodig om te overleven.

„Ella houdt zoveel van haar man, dat ze het geloof ik oké vindt als hij er ook nog relaties met andere vrouwen op na houdt. Kom, hoe noem je dat nou?”

Vreemdgaan?

„Ja, nee, natuurlijk. Ik bedoel wat die vrouw voor haar man voelt dat ze dat toestaat? Of zeg ik nu iets heel vreemds?”

Onvoorwaardelijke liefde?

„Ja. Dat bedoel ik. Niet dat ik erin geloof. Maar het leek me een goed idee voor een film.”

Waarom?

„De meeste relaties beginnen heel gepassioneerd en slaan dan om in haat. De liefde is een heel tegenstrijdig gevoel. Liefde wordt haat, tederheid en wreedheid liggen heel dicht bij elkaar. De vrouw wil een man, de man wil het liefste meerdere vrouwen.”

Hoho...

„Ja dat is wel heel stereotype hè. Maar daar is dus een oplossing voor verzonnen. En dat is mode. Mannen houden ervan om in het rond te neuken, en de mode-industrie speelt daarop in door vrouwen elk seizoen een andere identiteit aan te bieden. Zo kunnen die mannen dus gewoon trouw aan hun eigen echtgenote blijven, terwijl ze dus denken dat ze elke keer met een andere vrouw slapen.”

Juist. Hoe autobiografisch is uw film eigenlijk?

„Hij is meer observerend dan autobiografisch. Hij leunt denk ik sterker op de verhalen van anderen dan op die van mezelf. New York is een geweldige plek voor goeie verhalen over gekke romances en bizarre affaires. Nou ja. Vroeger kende ik die spanning natuurlijk wel. Maar ik ben tegenwoordig keurig getrouwd hoor.”

    • Dana Linssen