Stemmenmuziek van vier actrices over rebelse fotografe

Francesca Woodman was een onstuimig en talentvol fotografe, die om niet opgehelderde redenen op 22-jarige leeftijd een einde aan haar leven maakte. In de voorstelling van Toneelgroep Maastricht over haar leven is haar werk ook volop te zien: even nonchalante als mysterieuze portretten in zwart-wit, die meteen intrigeren.

Het is een spannende keuze om Woodman te laten vertolken door vier jonge actrices – naar de stille vrouw kijk je evenveel als naar degenen die veel zeggen. Haar sterke opinies en ambigue opvattingen weerspiegelen haar tegendraadse karakter, waar de vier omstebeurt stem aan geven.

Aanvankelijk wordt Woodman voorgesteld als een opgewonden standje, dat vrijuit van haar lichaam en van seks geniet. Hoe ongrijpbaar ze ook lijkt, als ze haar afschuw over haar ouders, ook kunstenaars, uitspuwt worden haar dromen en demonen zichtbaar.

Uit de waterval aan korte, poëtische en soms geestige zinnetjes, geschreven door Erik-Ward Geerlings en Anne Vegter, rijst gaandeweg het beeld van een vrouw aan wie de onzekerheid knaagt. Is haar werk wel goed genoeg?

Aan de muziek van vier stemmen voegt regisseur Arie de Mol video, muziek en dans toe. Mooi is de projectie van naaktfoto’s op de witte jurkjes van de actrices. Maar soms lijkt De Mol bijna huiverig om de taal te laten klinken – als een actrice de emotie van de woorden geëxalteerd en lelijk nog eens uitbeeldt. Het excuus ligt voor de hand: ook zo speel je Francesca Woodman.