Lijk gevonden, eerst een krentenbolletje

Zien Docu

2Doc: Waterlijken

Ned. 2, 23.00-00.00u

Duikers. Touwen. Een doorweekt lichaam, grauw en drijvend. Voorbijgangers dachten dat het een etalagepop was. Dat bleek anders. „Het is gek dat mensen zomaar kunnen verdwijnen; mensen waar niemand naar omkijkt.”

In Waterlijken vindt de waterpolitie een lichaam. Na een krentenbolletje met kaas vissen breedgeschouderde mannen het lichaam op. Tussendoor praten ze wat over het weer, en over thermosokken. Het lichaam lijkt naamloos. Gewoon, een object, tot het identificatieproces begint. Wie is deze man? En wat is zijn verhaal?

Regisseur Nelleke Koop volgt vijf personen die zich over een opgedregd lichaam ontfermen. De forensisch patholoog met haar paarse, plastic handschoenen bestudeert de huid. De geur is altijd even wennen, maar na een kwartier vindt ze haar focus. Haar donderdagse zangles helpt. Ogen dicht, rustig inademen.

Intussen vinden de mannen die het lichaam schoonmaken de nodige steun bij collega’s. „Het werk moet nou eenmaal gebeuren. Daar heb je mensen voor nodig”, zegt de één. „Als je ergens mee zit, moet je niet gaan binnenvetten.” De ander vult aan: „Kom je aan Jan, Kees of Sjon, dan kom je aan allemaal. Dat we dat in de gaten houden, houdt ons wel een beetje op de been.”

    • Sterre van der Hee