Warmbloedig maar wankel liefdesepos

Anna Drijver als Scarlett O’Hara en David Lucieer als Ashley Wilkes in ‘Gejaagd door de wind’. Foto Jean Philipse

Bekende titel, sterren in de hoofdrol; het is een begrijpelijke strategie in een moeilijke markt. Theaterproducenten Matzer en Bos brengen nu het legendarische Amerikaanse liefdesepos Gejaagd door de wind op toneel; in het collectieve bewustzijn verankerd door de film uit 1939 met Clark Gable en Vivien Leigh.

Bekende titel: check. Ook voor de BN’ers is gezorgd: Nasrdin Dchar en Anna Drijver vertolken het beroemde paar Scarlett O’Hara en Rhett Butler. Regisseur Madeleine Matzer strikte bovendien ontwerper Jan Taminiau voor de kostuums.

De jurken van Scarlett hangen al hoog boven het toneel te wachten als Gejaagd door de wind soepel van start gaat met aanstekelijke americana. Acht acteurs musiceren, dansen, zingen, klappen of stampen opzwepend, terwijl het publiek zijn plaats zoekt. Acteur Mandela Wee Wee verwerkt zelfs een huishoudelijke mededeling in een swingende song: ‘Please switch off your mobile phone’, zingt hij het publiek toe.

Dan ontvouwt zich het uitgesponnen epos over de verwikkelingen op plantage Tara in Georgia tussen 1861 en 1873, tijdens en na de Amerikaanse burgeroorlog, door Matzer teruggebracht tot een nog altijd uitdagende drie uur (inclusief pauze). In die tijd volgen we Scarlett tijdens haar huwelijken, de geboortes van haar kinderen, haar verblijf in Atlanta, de verwoesting en wederopbouw van de familieplantage. En steeds opnieuw duikt die onuitstaanbare maar woest aantrekkelijke Rhett Butler op in haar leven – tot de dramatische afloop van hun kortstondig gelukkige huwelijk.

Meer dan in de film valt op hoezeer de intrige wordt bepaald door tragische sterfgevallen. Dat komt omdat Matzer ervoor kiest die gebeurtenissen niet te laten spelen, maar na te vertellen. Een vorm die, mede door het opvoedkundige toontje van Manoushka Zeegelaar Breeveld, kinderachtig aandoet. Na de pauze, als in hoog tempo een hele reeks tragische dieptepunten moet worden afgewikkeld, wordt het zelfs even potsierlijk. De verhaallijn ontstijgt dan nog maar nauwelijks die van de soap.

Heel jammer, want vóór de pauze weet Matzer aangenaam te verrassen. Dan heeft de voorstelling vaart, schwung en swing, mede dankzij de geweldige muziek van Helge Slikker, en de acht acteurs die allen even enthousiast als aanstekelijk musiceren. Het publiek wordt al naar gelang de handeling getrakteerd op opzwepende gospel, berustende country of weeklagende blues. En een paar acteurs, in het bijzonder Lottie Hellingman, Mehrnoush Rahmani en Zeegelaar Breeveld, beschikken over stevige stemmen.

Daarnaast creëert Matzer een visueel spektakel met de jurken van Taminiau. Naast mooi zijn zijn denim creaties ook vernuftig: in haar dubbelrol van brave Melanie en prostituee Belle Waitling transformeert Lottie Hellingman haar kuise jeansjurk in een handomdraai tot sexy rode doorkijk-hoepelrok.

Het spel van de cast is wisselend. Als kokette, drammerige Scarlett is Anna Drijver soms behoorlijk geestig, en Dchar vertolkt Rhett verrassend pesterig, maar bij de grote emoties schiet hun spel tekort. Ze blijven te vlak en stijf om het publiek mee te slepen in die legendarische romance. Nee, het vuurwerk zit hier in de bijrollen. Wat transformatiekunst, humor en muzikaliteit betreft stelen de jonge beloftes Mehrnoush Rahmani en Jip van den Dool in een reeks dubbelrollen de show.

Met de fraaie ontwerpen van Taminiau en de meeslepende muziek van Slikker vormen zij de grootste attractie van deze wankele maar warmbloedige voorstelling.

    • Herien Wensink