Column

Lonkend naar de camera

Playmate Zimra Geurts heeft een manier gevonden om anoniem over straat te gaan: met make-up op wordt ze niet herkend. Dat komt omdat ze aan Expeditie Robinson meedeed en op een onbewoond eiland was uiterlijke verzorging onmogelijk: „Zonder make up zie ik eruit als het stuk stront dat mensen op televisie zagen.”

Ik kende Zimra niet, maar onlangs waren we samen op een shoot voor de coverfoto van een glossy (niet de Playboy). De dag zelf was één groot verkleedfeest. Het voelde alsof ik in een satire zat waarin we reclamebeelden naspeelden. Ik had lol in de belachelijkheid, halfnaakt gelegen op een wegzakbank, en ik vergat volledig dat het uiteindelijke beeld maar één verhaal vertelt (niet de satire).

Nu sta ik in het blad als een Brits meisje dat gestrand is op straat en dus de nacht na het feest dezelfde outfit nogmaals draagt. Terwijl ik altijd heb gezworen dat ik me nooit van bovenaf – liggend, lonkend naar de camera – zou laten fotograferen. Aan de universiteit leerden we immers dat vrouwen altijd in die krachteloze positie worden geportretteerd, terwijl mannen van voren of van onder worden geschoten. Het in stand houden van die beeldvorming is zonde: van de vrijheid en het spel op het moment zelf is niets meer over, de foto is een bevroren stereotype.

Daarvoor hoef je niet eens naar een opgedirkte fotoshoot. Zo wordt op feestjes fanatiek gefilmd zodra iemand bijzonder danst of wild doet. Het voortdurend documenteren van spontaniteit en gekkigheid kan twee kanten op:

Het leidt tot exhibitionisme dat geen grenzen kent en daarom alle sjeu verliest (zonder botsing of wrijving is er ook geen uitbarsting) – denk aan bloot daten in een RTL-programma als Adam zkt. Eva.

Of er ontstaat een extreme vorm van zelfdisciplinering: de externe camera en het oog van de ander groeit binnen in ons vast, vermengt zich met ons bloed en voedt het hart, waardoor we ons eigen gedrag streng gaan censureren op wat ‘normaal’ zou zijn.

Zimra heeft niet het gevoel dat de camera haar beperkt, het helpt haar juist tot bloei te komen. „Vroeger was ik heel verlegen.” Van schuw naar sexy, cup E als remedie. Maar Zimra wil meer zijn dan haar borsten: „Je kunt er moeilijk omheen, maar ik wil dat mensen me gewoon zien voor wie ik ben.” Wist je bijvoorbeeld dat ze op het gymnasium heeft gezeten?

Aan de telefoon vertelt ze dat haar hoofd op de cover vervangen is. Zimra is er blij mee: op de ‘originele’ foto keek ze ‘niet sexy genoeg’. Gelukkig kon de beeldredactie haar knippen en plakken.

Mijn gezicht blijkt met photoshop behoorlijk gerekt, waardoor ik plots vlammende jukbeenderen heb.

Bijna ben ik blij verrast dat ons hoofd tenminste nog iets van aandacht verdient.