O jee, Azier schiet zijn doel voorbij

De naam Thomas Azier zingt al een tijdje rond, maar zijn album valt tegen // Hallo Venray maakte een plaat vol lekkere liedjes // Fadozangeres Cristina Branco rekt de grenzen op

Luisteren // electropop Thomas Azier Hylas Live: 13/5 Melkweg A’dam, 14/5 Doornroosje Nijmegen, 15/5 Vera Groningen. 2

De naam van Thomas Azier (Leiderdorp, 1987) zingt al een tijdje rond. De voormalig student aan de Academie voor Popcultuur in Leeuwarden vertrok enkele jaren geleden naar Berlijn en werkte gestaag aan zijn debuut. Azier, die intussen af en toe optrad, leek een belofte omdat hij een brug sloeg tussen pop en dance: weelderige beats werden ingezet voor toegankelijke popnummers, waar zijn zang weids overheen mocht galmen. Maar nu zijn debuut-cd, Hylas, is verschenen, blijkt Azier zijn doel voorbij geschoten. Hij stopte zo veel popelementen in zijn liedjes, dat het een nog dieper doorbuigt onder de overdaad dan het ander. Synthesizers die klinken als Russisch Orthodoxe mannenkoren, vliedende riedels, zoemende onderstromen, en nog zo wat varianten op alles wat sfeervol is – gecombineerd met Aziers gekwelde maar behaagzuchtig resonerende zangstem, dat leidt tot een topzwaar ‘Verwandlung’. ‘How To Disappear’ heeft nog een greintje charme in het refrein, maar het couplet verdrinkt in pathos.