Opinie

    • Margriet Oostveen

Inleveren

Lia en Marinus Terpstra, twee PVV-stemmers uit Almere, redden me kort na de vorige verkiezingen uit de klauwen van een matrassenverkoper. Dat was op de 50-Plusbeurs in Utrecht. De verkoper moest geen verslaggevers, greep me woedend beet, waarop Marinus, die net een matras uitprobeerde, snel zijn schoenen weer aantrok. Ook Lia was er „helemaal klaar mee”. Solidair liepen ze mee, koffie drinken. Lia en Marinus waren opvallend mild, hun ambitie bleek vooral: de zittende macht scherp houden. Zij heetten iedereen welkom in Nederland die bereid was de handen uit de mouwen te steken. ‘Je moest ze leren kennen om weer in het politieke midden te geloven’, schreef ik toen. ‘Het leek zaak hen niet teleur te stellen.’

Dus hoe was de stemming nu?

Die viel niet mee.

Marinus (70) heeft de IJtunnel nog helpen aanleggen. In die tijd stemden ze Den Uyl. Daarna het bekende rijtje sterke leiders: Bolkestein, Fortuyn, Wilders. Marinus was 43 jaar lijkwagenchauffeur bij dezelfde baas – Lia (66) was daar aulabediende. In 1984 waren ze de eerste bewoners van hun rijtjeshuis in de Molenbuurt in Almere, waar ik hen gisteren opzocht. Niet te vroeg komen, had Lia gezegd, ze ging nooit meer voor half vier ’s nachts naar bed. Als Marinus sliep, zat zij op Facebook. Er was een spel waar ze dol op was, dan had je een camping en jij was de baas. En dan iedereen een plekje geven en de boel een beetje netjes zien te houden.

Ik had geluk ze thuis te treffen. Ze hadden net een heerlijke midweek doorgebracht bij Center Parcs in Limburg. Waar je dan dus de hele tijd in de whirlpool zit, zei Marinus verrukt. In april deden ze nog een midweekje Moezel, en daarna nogmaals Center Parcs.

Ze leken bij binnenkomst tevreden. Marinus zat met zijn mooie witte kop weer knikkend te beamen wat Lia zei. Maar Lia leek veranderd. Feller. De tweede helft van het gesprek was haar stem schel van opwinding, waarbij haar gezicht rood aanliep.

Het trefwoord was „inleveren”.

„Dan heb je 50 jaar gewerkt en dan mag je inleveren.”

Ze waren dit jaar namelijk 50 euro per maand meer kwijt aan premies.

Tevreden met hun inkomen, boos over premies. Zoals ze hun straat „nog steeds perfect” noemden, inclusief de Turkse buurman, de Pakistanen, de Antillianen, de Marokkanen, maar de Pakistanen in één adem uitvreters noemden.

Jij krijgt een rode waas voor je ogen als het gaat over niet werken, zei ik tegen Lia.

Klopt, zei Lia. En het gold trouwens evengoed voor Nederlanders. Ze kende er genoeg met een uitkering die zwart werkten. Een schánde. Laat dan liever de hardwerkende asielzoekers blijven, zei ze. Petje af voor die mensen.

„Dit begint een beetje te lijken op oorlog”, verklaarde Marinus gedragen. „Dat je bijna wíl dat het gaat escaleren, omdat er wat moet veranderen.”

En wisten ze al wat de PVV in Almere daaraan ging doen?

„Geen idee”, zei Marinus.

Lia: „Maar we kiezen gewoon de eerste op de lijst. Die wordt het.”

    • Margriet Oostveen