Gewoon de beuk erin

Zanger Gerhardt was artist in residence in het Marokkaanse Rabat // Dat was een hele belevenis // „Hier is nul polijsting

Gerhardt loopt op een warme zondagmiddag over de brede Avenue Mohammed V in Rabat. Even de repetitieruimte uit, het chaotische Rabat in. Naar zijn favoriete fruitsapwinkeltje, waar de Arabische muziek ‘de hele dag knei-terhard uit de speakers knalt’.

Doet hij wel vaker, tijdens zijn verblijf in Marokko. Als de bassist van de band K’Lma schreeuwend staat te bellen. Of als de band er helemaal nog niet is (alleen de eerste avond waren ze op tijd). Of als de drummer is gestopt om te bidden. Of als diezelfde drummer niet kggkggching-kggkggching doet, zoals afgesproken, maar kggkggpointbpprrrrrkchengkenbengbambambambam. „Soms vindt hij het maar saai, wat ik voorstel. En dan luister ik het terug en dan denk ik: verrek, hij heeft gelijk.”

Gerhardt Heusinkveld (34) is eind vorige maand op uitnodiging van het Dabateatr tien dagen artist in residence in Rabat. Om samen met zanger en acteur Fayçal Azizi en de band K’Lma nummers op te nemen en shows te doen. De songs komen in april op iTunes, de documentaire die fotograaf Jonathan Hielkema en filmer Tobias Ponsioen maken over de trip gaat op YouTube. Het doel vooraf was om terug te keren met vijf nieuw opgenomen nummers. Gerhardt: „Dat worden er drie. En dat is al een godswonder.”

De zanger valt nogal op in Marokko: tegen de twee meter lang (inclusief onafscheidelijke zwarte hoed), zwarte bloes met bloemmotief. Groepjes Marokkaanse meisjes schuifelen wat dichter langs om die lange Nederlander met dunne grijzende bakkebaarden beter te kunnen bekijken. Hij maakt intussen onverstoorbaar straatopnames van een demonstratie die gaande is. Sounds die nog weleens van pas kunnen komen voor een tussenstuk of een outtro in nieuwe nummers. „Wat roepen ze? Tegen de macht van het koningshuis, ja? Corruptie? Mooi hè? Wat een passie hier.”

Een wiki-ding

Gerhardt is schrijver, solozanger en toetsenist/percussionist/tweede stem in de band Beans & Fatback. Hij stond in De Wereld Draait Door („wie niet”), was Serious Talent bij 3FM, speelde op Noorderslag, Oerol, de bevrijdingsfestivals. Solo heeft hij twee albums op zijn naam staan, met onder meer het aanstekelijke ‘A Brand New Heart’ en ‘Like A Wolf’. Vorig jaar moest zijn derde album Crawlers uitkomen, maar daar trok hij op het laatste moment een streep door. Het was gewoon niet goed genoeg.

Gerhardt vindt zo’n bio-verhaaltje niks. Een wiki-ding „dat je met gekromde tenen schrijft”. Omdat het niks zégt. Niet over hem als persoon, noch over hem als artiest. „Het is een verkooppraatje. Dat VOC-erige. ‘Wij hebben de beste specerijen’. Nou ja, dat hoort nou eenmaal in Nederland.”

De dag ervoor zat hij even naar de band te luisteren. En ineens snapte hij waar die jongens mee bezig waren. „Het is hier niet de opsmuk, met de mooiste voorkant voor je cd, gewerkt met die en die producer. Hier is het andersom, het is hier soul. Er is nul polijsting. Gewoon, de beuk erin. Lekker.” Dat heb je nodig, af en toe, vindt hij. „Als je te veel over gebaande paden loopt, groeit er niks meer.”

Woensdagavond, rond 22 uur. Gerhardt zingt, speelt, zweet voor een klein Marokkaans publiek, samen met Fayçal. Als die zingt, wordt er geklapt, meegezongen. Als Gerhardt zingt: nauwelijks reactie. „Haha, klopt”, zegt hij later. „Fayçal heeft het uitgelegd; ze zijn stil omdat ze het willen begrijpen. Geconcentreerd. Mooi, vind ik dat. In Nederland staat het publiek gewoon door je optreden heen te kletsen.” Dan trekt hij soms de stekker eruit. „Ga ik akoestisch verder tussen de mensen. Moeten ze wel hun mond houden, om het te kunnen horen.”

Vrijdagmiddag, weer op het blauwwitte dakterras van de riad waar hij logeert. Over een uurtje komt de couscous op tafel, later heeft hij nog een optreden in Le Cotton Club. Daarna is Gerhardt (of zoals het publiek in het Arabisch scandeert: Khar’hed) artist in residence-af. Naast de drie songs en de docu moet de ervaring in Rabat vooral mooie ‘verbindingsteksten’ opleveren, verhalen waarmee hij op het podium zijn nummers aan elkaar soldeert. „Over de drummer, die moslim en metalfan is en het liefst twee bassdrums gebruikt. En over hoe zijn vrouw met hoofddoek trots in de zaal zat.” Dat is nodig, uitleggen dat moslims niet eng zijn, zegt hij. „Laatst las ik een artikel over mensen die uit een vliegtuig van EasyJet wilden stappen, omdat een man Arabisch zat te schrijven. Ik bedoel: huh?”

Verdomme, zo veel muziek

Een dag later zal Gerhardt terugvliegen naar Nederland. Daar gaat hij verder werken aan zijn nieuwe soloalbum, dat in november moet verschijnen. In maart en april speelt hij solo én met Beans & Fatback. Hij wil nog mooie dingen doen met zangeres Lavalu. En hij heeft tapes opgeduikeld van ingesproken dagboeken: een man die therapeutisch uren band volsprak over zijn leven. Moet hij ook nog iets mee. En dan zijn er nog de straatgeluiden van Rabat.

Verdomme, zo veel muziek, overal. Zo veel mooie dingen te maken nog.