Franciscus viert zijn verjaardag

Afgelopen donderdag was het een jaar geleden dat de Argentijnse kardinaal Jorge Bergoglio veranderde in paus Franciscus. De kranten wereldwijd maakten de balans op. Er werd uitvoerig stilgestaan bij alles wat hij in zijn eerste jaar had bereikt en welke verwachtingen hij had gewekt voor de toekomst. Sommigen noemden zijn pausschap nu al historisch. Anderen schuwden het woord revolutionair niet.

Maar hoe vierde Franciscus zelf zijn verjaardag? Met een simpele tweet. Pope Francis @Pontifex twitterde in het Engels: ‘Please pray for me’. Het was in al zijn ontwapenende directheid een echo van ‘buona sera’, de eerste woorden die hij sprak als paus en van de protocollaire vergissing die hij direct daarna zogenaamd per ongeluk maakte door de verzamelde gelovigen op het Sint-Pietersplein eerst te vragen om voor hem te bidden alvorens ze te zegenen in plaats van andersom.

Wat je ook vindt van deze paus, je kunt onmogelijk zeggen dat hij zijn public relations en zijn marketing niet voortreffelijk voor elkaar heeft. Na een jaar staat zijn imago als een huis. Het is gebouwd op drie ijzersterke pijlers die hij bij voortduring benadrukt. Hij wil een arme kerk die er is voor de armen in plaats van pracht en praal. Hij wil een open kerk die luistert in plaats van een doctrinair instituut. En zelf wil hij een nederige paus zijn te midden van de mensen in plaats van een kerkvorst die ontzag inboezemt.

En paus Franciscus begrijpt de kracht van beelden. In deze week van de eerste verjaardag van zijn pausschap waren daar prachtige voorbeelden van te zien. Hij ging een weekje in retraite. Het is op zich niet ongebruikelijk dat de paus zich in de vastenmaand wijdt aan spirituele oefening, maar Franciscus ging daarvoor de deur uit. Samen met de leden van de curie maakte hij een tripje naar Ariccia. Niet om te preken, maar om te luisteren. En ze gingen met zijn allen met de bus. Dat leverde twee emblematische foto’s op die van onschatbare waarde zijn voor zijn imago. Op de ene zie je hem zitten in het publiek op een plastic klapstoeltje tussen de andere bisschoppen en kardinalen. Hij zit niet vooraan, maar op de vierde rij. En op de andere zie je hem op een bankje bij het raam in een volle, ordinaire touringcar. Hij, zoals altijd, in een simpel wit gewaad, alle anderen in sober zwart. Alle vlotte marketinggoeroes van de wereld bij elkaar hadden het niet beter kunnen verzinnen.