Jong en oud, ziek of eenzaam

Als u boven de vijfenzeventig bent, of een jongere in de problemen, valt er voor u misschien niet zo veel te kiezen. Want alle partijen komen voor u op: u krijgt ‘zorg in de buurt’ en meestal ook nog ‘op maat’.

U begrijpt het wel: ze kunnen niet anders, de regering schuift de begeleiding van jongeren en de zorg voor de ouderen af op de gemeentes – en dus op ‘de buurt’. De gemeentes krijgen er minder geld voor, en ze weten nog lang niet hoe ze het moeten aanpakken.

Er zijn wel ideeën. Het CDA in Haarlem zal eerst kijken naar wat u zelf kunt en hoe anderen naar u willen ‘omzien’. Heeft u niemand? Dan mag u van het CDA ‘op de gemeente rekenen’, zonder verdere details. Of het moet dit zijn: „Onze ambitie is dat iedere kwetsbare Haarlemmer één keer per week met iemand contact heeft.” Maar het liefst niet omdat de gemeente dat voor u regelt. „Bij voorkeur via bel-bomen of koffiegroepen.”

D66 in Haarlem heeft een principieel punt over de zorg voor jongeren: „Opvoeden is de verantwoordelijkheid van de ouders.” Maar D66 wil ook, net als bijvoorbeeld GroenLinks, dat mensen hun persoonsgebonden budget houden „met regie en keuzevrijheid over hun eigen leven”.

Als de vaagheid u irriteert of verontrust: de SP is zich nog voluit – en kansloos – aan het verzetten tegen de „dramatische bezuinigingen” van Rutte II.

Maar die partij is in Amsterdam ook al aan het bedenken hoe het straks moet met uw oude moeder, voor wie er geen plek zal zijn in het verzorgingstehuis. De SP onderzoekt of de gemeente een eigen thuiszorgbedrijf kan oprichten, dat zijn medewerkers „fatsoenlijk betaalt” en uw moeder een „vaste verzorger” aanbiedt.