Houd je hand niet op bij je man, ga zelf werken

Wat een nare, ongeëmancipeerde vriendinnen heeft Rosanne Hertzberger. Haar vriendinnen hebben genoeg van zanikende managers, collega’s en klanten (NRC, 8 maart) en willen naar hun ‘lekker ruikende baby’tje’ dat thuis op hen ligt te wachten. Nee, natuurlijk is werken niet altijd leuk.

Maar geldt dat ook niet voor hun echtgenoten? Hebben die géén last van managers en van een veelheid aan e-mails en functioneringsgesprekken? Deze vrouwen willen thuisblijven.

In dat geval hebben die mannen naast hun gezeur op het werk dan ook nog een zeur van een vrouw thuis.

Want die gaat zaniken, dat ze het zo saai vindt thuis, met alleen contact met hun kindje, al ruikt dat nog zo lekker. Die zal bovendien zaniken over het delen van huishoudelijke taken, want ze is toch gelijkgesteld aan de man en hij moet ook maar eens voor zijn kindje zorgen, zodat zij uit kan met vriendinnen. Geëmancipeerd? Een teruggang is het! Rosanne voorspelt dat de Nederlandse vrouw van werken niet per se gelukkig zal worden, maar wordt de man dat per se wel?

Minister Bussemaker heeft gelijk dat elke vrouw moet zorgen voor haar eigen inkomen en, als zij zich geëmancipeerd vindt, niet bij haar man of de samenleving haar hand moet ophouden. Wil ze dat niet? Ophouden met zeuren!

Verschonen uit idealisme

Rosanne Hertzberger stelt mensen die de hele dag bezig zijn met anderen te verschonen tegenover mensen die werken uit idealisme.

Het eerste doe je alleen maar om van te leven, het laatste is je eigen doelen verwezenlijken. Van mij mag ze helemaal opnieuw beginnen met nadenken.

En vooral nooit minister worden.

Frank van Velzen

Investeer in sociale huur

Door de crisis zijn veel Amsterdammers er in inkomen op achteruit gegaan, terwijl de huren door het beleid van zowel Den Haag als het stadsbestuur fors zijn gestegen.

Bijna 50.000 Amsterdamse huishoudens zijn ondertussen zo veel geld kwijt aan hun huis dat andere kostenposten in de problemen komen. In plaats van het jagen op de ‘oude scheefwoners’ - clichés van advocaten die voor 200 euro per maand aan de Herengracht wonen - zou de politiek de strijd moeten aangaan met het ‘nieuwe scheefwonen’; mensen die te veel geld aan hun woning kwijt zijn. Het budgetbureau Nibud heeft een percentage vastgesteld: woonlasten voor lage inkomens zouden rond 20 procent van het salaris moeten liggen, die van middeninkomens rond de 30 procent. Wanneer we die percentages loslaten op de sociale huursector (tot 700 euro per maand, plus gemiddeld 50 euro aan servicekosten) zou de inkomensgrens voor zo’n woning rond de 2300 euro netto per maand liggen. 62 procent van de Amsterdammers bevindt zich op of onder die grens, terwijl maar 58 procent van de woningvoorraad in Amsterdam sociale huur is. De conclusie kan dus alleen maar zijn dat scheefwonen in Amsterdam inderdaad een groot probleem is. Door de achterhaalde strijd te voeren tegen het oude scheefwonen, wordt dit probleem alleen maar vergroot. Juist betaalbare woningen zijn hard nodig.

Stop nu dus met de nog steeds doorgaande sloop en verkoop van sociale huur en investeer in de bouw van betaalbare woningen.

Laurens Ivens

    • Margriet Gieskes
    • Frank van Velzen
    • Laurens Ivens