Niet voor watjes

Wijn met minder alcohol kan net zo lekker, zelfs lekkerder zijn, aldus Harold Hamersma.

Rood, wit en soms rosé, Annick Schreuder, 19,99 euro . De Bezige Bij.

Twee weken geleden schreef ik over het aanzoeten van wijn, de stijging de afgelopen decennia van het alcoholpercentage en het vermelden van calorieën op wijnflessen in Engelse supermarkten. Dat leverde nogal wat reacties op van wijnimporteurs en wijnliefhebbers. Intussen vond ik nog een hoofdredactioneel commentaar in het blad Perswijn over hetzelfde onderwerp. Daarin viel te lezen dat Chileense producenten speciaal voor de Amerikaanse markt hun wijnen nog een flinke pets extra suiker meegeven. Anders kunnen ze liefhebbers van wie de smaak is verpest door het vele zoet in het dagelijks eten, niet bekoren. Een Nederlandse importeur belde mij en liet weten dat ’ie blij was dat er een keertje over geschreven werd. Het aanzoeten van wijn was hem een doorn in het oog. En dat ik natuurlijk ook wel wist „dat deze praktijken niet alleen in de Nieuwe Wereld-wijnlanden plaatsvinden maar ook veel dichter bij huis”. Om zijn stelling te onderstrepen zou hij mij nog een zonekaart sturen, waarop staat in welke Franse wijngebieden kristalsuiker gebruikt mag worden om de vergisting wat ‘te helpen’. En omdat hij mij nu toch aan de kliklijn had: „Op Mundus Vini (een internationaal wijnconcours) sprak ik een jonge wijnmaker die stage liep in Bourgogne. Die moest zoveel balen suiker toevoegen aan de 2013-oogst dat hij dacht dat suiker het hoofdbestanddeel was.” Om te vervolgen met: „Voor mij is en blijft suiker een vreemde stof in wijn, net als zout, kaneel of peper. In andere zones wordt er concentraat van eigen druiven gebruikt, waarom hier dan die uitzondering?”

De berichten van de Nederlandse wijndrinkers waren niet zozeer informerend maar consumerend van aard. Flink wat vroegen mij of ik nog meer wijnen met een ‘normaal’ dan wel laag alcoholpercentage kon aanbevelen dan alleen die Oostenrijkse Grüner Veltliner in het artikel. Een lezer deed de suggestie om er maar meteen een aparte koopgids aan te wijden. Hij had zelfs al over de titel nagedacht: De Dunne Hamersma.

Alcoholvrij

Ook was er de onvermijdelijke vraag of ik toevallig smakelijke alcoholvrije uitvoeringen kende. Maar wijnen waar door middel van omgekeerde osmose de alcohol helemaal uit is gehaald, kunnen mij nog steeds niet bekoren. Al eerder heb ik eens geschreven dat deze het wijnequivalent zijn van seks met een opblaaspop. Overigens raak ik ook van veel wijnen waarvan het alcoholpercentage is verlaagd via voornoemde techniek niet opgewonden. Bij de meeste light wijnuitvoeringen mis ik iets. De wijn neemt een aanloopje in de mond zonder de smaakpapillen goed te bereiken. Struikelend wordt de finish gehaald.

Maar er zijn uitzonderingen. De familie Pugibet beheerst op hun Zuid-Franse Domaine La Colombette de techniek als geen ander. En dat kun je proeven. Of beter gezegd: niet proeven. De negen rode, witte en roséwijnen smaken goed en soms zelfs uitstekend en hebben in de meeste gevallen slechts 12 procent of minder op de teller staan. En ook hun witte en rosé Plume met slechts 9 procent alcohol zijn ronduit lekker te noemen.

Dat ook een wijn die zonder kunstgrepen een laag alcoholpercentage heeft verkregen bijzonder goed kan smaken bewijst nota bene in Bourgogne Quentin Beaufort op Domaine Alice Beaufort. Aangespoord door de waarschuwing ‘Niet voor watjes’ op de website van de importeur, proefde ik de witte en rode Bourgogne Grande Charme van Beaufort en ik stond versteld. Door de ongekende, onverbiddelijke puurheid. En door het alcoholpercentage van slechts 10 procent. Dat krijg je als je geen suiker toevoegt.