Munt slaan uit kind met dyslexie

Onbevoegde behandelaars. Te veel gedeclareerde uren. Financiële problemen. Acht bureaus voor behandeling van dyslexie moesten afgelopen jaar wegens dit soort misstanden hun deuren sluiten, zo maakte brancheorganisatie Kwaliteitsinstituut Dyslexie deze week bekend.

1 Hoe kwam dit aan het licht?

Het Kwaliteitsinstituut Dyslexie (KD) begon vorig jaar een onderzoek – samen met het Nationaal Referentiecentrum Dyslexie (NRD) en zorgverzekeraars CZ en VGZ – naar de kwaliteit van dyslexiebureaus. Er zijn 145 praktijken aangesloten bij de twee kwaliteitsinstituten, samen behandelen die jaarlijks tienduizend kinderen. Uit het onderzoek blijkt dat acht praktijken – met in totaal negentien vestigingen – niet handelden volgens de richtlijnen. Een aantal praktijken sloot zelf de deuren wegens financiële problemen. Andere werden door de instituten geroyeerd.

2 Wat leverde het onderzoek op?

Uit het onderzoek blijkt onder meer dat de praktijken structureel te veel uren declareerden. In 2009 werd een regeling aangenomen waarin werd vastgelegd dat een dyslectisch kind maximaal zestig uur behandeld mag worden. Langere behandeling leidt in de meeste situaties niet tot een beter resultaat, zo luidt de norm. Praktijken maakten zich ook schuldig aan onterechte diagnoses: volgens het Steunpunt Dyslexie, een oudervereniging met 20.000 leden, wordt er te vaak ernstige dyslexie gediagnosticeerd bij kinderen. Zij krijgen dan een behandeling die zij niet nodig hebben. Dat is aantrekkelijk voor behandelaars omdat zij wel geld voor hen ontvangen. Praktijken blijken ook te gretig zogenoemde ‘dyslexieverklaringen’ uit te geven. Die verklaringen zijn populair omdat ze leerlingen het recht geven op meer tijd bij toetsen en examens. Volgens het NRD zijn er bureaus van logopedisten of psychologen die zonder grondig onderzoek een dyslexieverklaring afgeven. Het NRD pleit voor een verbod op hulpverleners die niet zijn aangesloten bij een kwaliteitsinstituut. Zij zouden geen verklaringen meer af mogen geven.

3 Wat zijn de regels voor de behandeling van dyslexie?

Een kind bij wie dyslexie wordt vermoed, wordt eerst op school getoetst. Blijkt er inderdaad sprake van dyslexie, dan volgt individuele begeleiding op school. Als na drie tot zes maanden geen sprake is van een verbetering van de leesvaardigheid, wordt het kind doorverwezen naar een gekwalificeerde praktijk. Een kind dat gediagnosticeerd wordt met ernstige dyslexie kan een vergoede behandeling krijgen: in 2009 is die behandeling opgenomen in het basispakket. Ouders van kinderen met een mildere vorm van dyslexie moeten een eventuele behandeling zelf betalen. Die kinderen kunnen wel de eerdergenoemde dyslexieverklaring krijgen.

4 Hoe nu verder?

Zorgverzekeraar CZ is een procedure gestart om het teveel aan declaraties terug te vorderen bij zeker 37 praktijken. Er zou 1,5 tot 2 miljoen euro te veel uitgekeerd zijn. Remco Reij, voorzitter van de raad van advies van het NRD, noemt de voorgenomen vorderingen onterecht. Het NRD gaat een rechtszaak aanspannen. Volgens Reij zijn er in contracten tussen praktijken en CZ soms behandelsessies van maximaal zeventig uur vastgelegd, en vindt de verzekeraar dat achteraf te veel. „Verzekeraars moeten niet met terugwerkende kracht bepalen wanneer zorg voldoende is geweest.” Een CZ-woordvoerder zegt dat er veel praktijken zijn die wél binnen de normen blijven, en dat een langere behandelduur niet nodig is.

    • Anne Vegterlo