Opinie

    • Georgina Verbaan

Major Tom

Column

Toen ik vanmiddag de supermarkt uit kwam lopen werd ik weer eens overvallen door de aandrang mezelf op straat te werpen en me door de stoep heen naar het centrum van de aarde te knagen. Ik deed het niet, ook omdat ik een doosje aardbeien gekocht had en het me de afgelopen weken nog niet één keer gelukt was het merendeel als intacte vrucht naar huis te vervoeren, maar vooral omdat het niets uitmaakt of ik me wel of niet op straat werp. Toen ik de supermarkt verliet keek ik zoals veel mensen naar de stralende hemel. Blauw, een wolkje zo hier en zo daar en verder niets. Mijn adem stokte. NIETS. Ik keek verdomme recht het universum in! HET UNIVERSUM. Wij zitten met zijn allen op een hele kleine bol en daarbuiten is heel lang niets. Ik zeg maar even ‘heel lang niets’ zoals je ook ‘Houston, we’ve had a problem’ zegt als er in je Apollo 13 op zo’n 250.000 km van je bedstee een zuurstoftank is ontploft.

Het monument uit zeventienzoveel waarin ik woon is, als je jezelf probeert te zien als een man die op de bank het ontstaan van het universum aanschouwt alsof hij naar de zapservice van Pauw en Witteman kijkt, gebouwd in de nanoseconde voordat ik een punt achter deze zin zette. Ben ik u al kwijt? Want ík begon me toen niet zo lekker te voelen. Die grote gele bal die ons op een dag gaat opvreten scheen in mijn oog. Zweetdruppels verzamelden in mijn wenkbrauwen. ‘This is ground control for Major Tom’ zong de straatartiest naast de prullenbak. Maar daar gaf ik verder geen speciale betekenis aan, omdat hij altíjd ‘This is ground control for Major Tom’ zingt.

Naar lucht happend en vervuld van iets dat groter is dan doodsangst liep ik naar huis. Liever was ik gekropen. Dingen in perspectief zien, in de juiste verhouding, ten opzichte van elkaar. Kan dat eigenlijk wel? Man, multiversa. (Ik slaap te kort.) Oneindig veel universa! Zou het kunnen dat die universa ergens voor materie worden aangezien en bestudeerd worden zoals wij in CERN tot de kern proberen te komen? En hoe elementair zijn die deeltjes in CERN? Zitten daar geen universa in? Misschien plegen we wel massamoorden in die versneller. En zouden ze in die deeltjes dan hebben berekend wanneer wij ze in de versneller gingen stoppen? Wat doe ik hier eigenlijk? Wat als ik eruit wil? Waar kan ik heen? Waarom stopt het niet? WAAROM? Ik kwam thuis zonder aardbeien.

    • Georgina Verbaan